Κατασκευές, επισκευές και μαστορέματα...

Πιστεύω πως σε όλα τα σπίτια υπάρχει μια μικρή γωνίτσα, όπου ο καθένας φυλάει κάτι που έσπασε, ξηλώθηκε, ξεκόλλησε κλπ, ώστε να το φτιάξει αργότερα... Και κάποια στιγμή, αυτή η γωνίτσα γεμίζει, φτάνουμε στο απροχώρητο και λέμε "Τώρα ήρθε η ώρα σου!"...

Έτσι συνέβη και με την δική μου γωνίτσα (επιτέλους!)... Και ήρθε η ώρα να επισκευάσω κάτι πραγματάκια, που τα καημένα δεν θέλανε και ιδιαίτερο κόπο, παρά μόνο 10 λεπτά από το χρόνο μου!...


Επισκευή Νο1- Το σπασμένο βραχιόλι

Ένα από τα δύο βραχιολάκια που μου είχε δώσει η Δημητρούλα να της φτιάξω γιατί της είχαν σπάσει. Οι πετρούλες είναι φεγγαρόπετρα και πέτρα από ηφαίστιο (και καλά μου :P ). Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να ξαναφτιάξω το βραχιολάκι με καινούριο σύρμα, στοπάκια και κουμπώματα! Και έτοιμο...

 Επισκευή Νο2- Το ξεφτισμένο βραχιόλι

Αυτό είναι το δεύτερο βραχιολάκι της Δημητρούλας. Οι χάντρες του είναι φεγγαρόπετρα και μάτι της γάτας. Το σχοινάκι είχε κοπεί σε ένα σημείο, και ήταν έτοιμο να κοπεί και σε άλλα, κι έτσι ήθελε αλλαγή. Αντικατέστησα το λιλά ταλαιπωρημένο κορδόνι με λευκό, και να το, σαν καινούριο!...

 Επισκευή Νο3- Το βραχιόλι με τα κρόσια

Στο τέλος αποφάσισα να ασχοληθώ και με το βραχιόλι που φορούσα στο πόδι μου. Τα κορδονάκια που το κρατούσαν στη θέση τους είχαν ξεφτίσει εντελώς από τα μπάνια και μου λύνονταν συνέχεια. Πήρε λοιπόν κι αυτό τη σειρά του... Συμμάζεψα τα σχοινάκια και πέρασα και μια μεγάλη χάντρα στο τελείωμα, σαν κούμπωμα.

Με τη διαφορά πως σε αυτή την περίπτωση η επέμβαση απέτυχε και ο ασθενής απεβίωσε! Γιατί δεν μου έκοψε ότι κονταίνωντας τα σχοινάκια το βραχιολάκι δεν θα έκανε πια στο πόδι μου! χεχε!...

ೋღ♥ღೋ

 

Ήταν η πρώτη φορά μετά από πολύυυ πολύ καιρό που έπιασα υλικά και εργαλεία στα χέρια μου, και αισθάνθηκα πολύ όμορφα... Ήταν μια καλή αρχή τα μαστορέματα, μπας και πάρω μπρος και αρχίσω να καταπιάνομαι με τίποτα... :)

 

Σας φιλώ!...

 

 

Υ.Γ. Μόνο η fimo- αρκουδίτσα μου έμεινε με το παράπονο!...

 

 



 

 



Ο κύριος Σεπτέμβρης!...

Κι όπως ταξιδεύαμε αμέριμνοι ακούστηκε, η φωνή του οδηγού, σαν ξυπνητήρι: «Στάση Φθινόπωρο»... οι επιβάτες να εξέλθουν από την αμαξοστοιχία!

 

 

 

 

Κατεβήκαμε λιγάκι μουδιασμένοι. Μας περίμενε στο σταθμό ένας σοβαρός κύριος με καπέλο και μια κλειστή ομπρέλα στο χέρι. Ο κύριος Σεπτέμβρης!

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΕ!... με ύφος όχι τόσο της διαταγής όσο του επείγοντος.

 

 

 

 

Στο δρόμο μάθαμε πως κάνει πολλές δουλειές. Είναι ωρολογοποιός, βροχοποιός, του αρέσουν τα σταφύλια, έχει βιβλιοπωλείο και τρώει ρόδια !

 

 

 

 

Περίεργος τύπος ο κύριος Σεπτέμβρης είπαμε... εργασιομανής! Πότε τα προλαβαίνει όλα;

Μας ανέβασε στο λεωφορείο του και ξεκινήσαμε.

 

 

 

 

Στο δρόμο, γυρίζαμε το κεφάλι στο τζάμι να θυμηθούμε τη θάλασσα, την ανεμελιά, τη μέθη και τον πόθο του καλοκαιριού- ο πόθος είναι πάντα θέρος όποια και να' ναι η εποχή- μας κοίμησε γλυκά η διαδρομή... ΦΤΑΣΑΜΕ!.. φώναξε πάλι!

 

 

 

Κατεβήκαμε μας οδήγησαν σε μια αυλή... στοιχηθείτε!

Και να τα πρώτα αποτυπώματα παιδικών δοντιών στην πίσω άκρη του μολυβιού... να οι πρώτες σκοτούρες με τα βιβλία... να και τα πρώτα κλάματα «θέλω να γυρίσω σπίτι»... τα πρώτα αγγίγματα σημάδια αναγνώρισης μεταξύ των καλοπλυμμένων παιδιών... να και οι διευθυντές στα πρώτα καλωσήλθατε με λόγο στολισμένο ανάλογα με την γεύση της ιστορίας που τρώνε εκείνο το διάστημα, παρόλο που κανείς δεν τους ακούει...

 

 

 

 

Ένας μικρός Σεπτέμβρης βάζει τα κλάματα

που στο σχολειό τον πάνε να μάθει γράμματα

θέλει να παίξει ακόμα με τ' άστρα του ουρανού

πριν έρθουν πρωτοβρόχια και συννεφιές στο νου...

 

 

 

 

Και να τα πρώτα δαγκώματα αμηχανίας στο στυλό- δεν πάνε καλά οι δουλειές- να οι πρώτες σκοτούρες με τα βιβλία των ισολογισμών... να και τα πρώτα "θα παραιτηθώ" παρ' όλη την φρεσκάδα για ένα νέο ξεκίνημα... να και οι κυβερνώντες στις προγραμματικές τους δηλώσεις με λόγο στολισμένο ανάλογα με τη γεύση της πολιτικής που τους ταϊσανε εκείνο το διάστημα, παρόλο που κανείς δεν τους πιστεύει... ακόμα και αν τους ακούει...

 

 

 

 

 Ένας μικρός Σεπτέμβρης φίλος αχώριστος

καθώς περνούν τα χρόνια γίνεται αγνώριστος

το κόκκινο ραγίζει στα μήλα της ροδιάς

 κίτρινα πέφτουν φύλλα στον κήπο της καρδιάς...

 

 

 

Περίεργος τύπος ο κύριος Σεπτέμβρης!

 

 

Αλέξανδρος Γούδας_ κείμενο δανεισμένο από εδώ.

 

 

Υ.Γ. Ο Σεπτέμβρης μου έχει φτιάξει το κέφι... Φαίνεται;;; ;)
 

 

 

 

 

Fall-ing in love... ♥

Επιστροφή... Φθινόπωρο... Αγαπημένος μήνας ο Σεπτέμβρης. Περισσότερο από κάθε φορά, εγώ τώρα ανανεώνομαι! Και λατρεύω τη μυρωδιά των πεσμένων φύλλων και της βροχούλας!... Και λατρεύω και όλα τα χρώματα αυτής της εποχής! Στις αποχρώσεις του καφέ και του κόκκινου...

Όπως είπε και η μαμά Μαρία... Καιρός για δουλειά!

Με διακατέχει η σκέψη πως "όλα θα γίνουν"... Πως όλα θα είναι οκ...

Ready?... Let's go then!

Υ.Γ. Και σταματήστε πια να λέτε "Άντε, καλό χειμώνα"!!! Φθινόπωρο έχουμε!...

Επιτέλους!

Διακοπούλες μαζεμένες!!!

Όμορφη παρέα, και όλα θα είναι καλά!

Η Ζάκυνθος περιμένει... Πως θα περάσουν οι τελευταίες 2 ώρες στη δουλειά;;; Κοιτάω το ρολόι κάθε 5 λεπτά! Νομίζω πως κάτι έχει πάθει το καταραμένο, δεν εξηγείται διαφορετικά!...

Θέλω καυτό ήλιο, δροσερό νερό, νυχτερινό αεράκι, μακριά έθνικ φορέματα και πλατσούρισμα...
Όμορφα θα είναι! :)

Ένα μόνο θα μου λείπει, μα δε βαριέσαι... Αυτό μου λείπει πάντα... Και πάντα είναι δικό μου... Δεν το αφήνω ποτέ, και δεν με αφήνει... Το αγαπώ, με αγαπά, και μοιραζόμαστε... Και αυτό μετράει.

Εύχομαι καλή ξεκούραση σε όλους... Μας περιμένει δύσκολος χειμώνας, κι αυτός και πολλοί ακόμη... Αισιοδοξείτε γιατί χανόμαστε λοιπόν, που λέει και η μαμά Μαρία... :)

Φιλιά!...

I blame it on the moonlit sky...

Κάτω απ' την Ακρόπολη άνθρωποι πολλοί...
Κουρασμένοι, ανέμελοι, ήρωες, δειλοί...
Πολεμούν κι αρπάζονται με τον διπλανό,
και νοιάζονται...

Βόλτα στο Θησείο... Τρία ζευγάρια παρέα... Αγκαλιές, πειράγματα...

Ένα παιδάκι πέρασε με μερικά τριαντάφυλλα στο χέρι. Κοίταξε ένα από τα τρία αγόρα και του είπε "Πάρε πάρε τριαντάφυλλο, ο έρωτάς σου να βγει αληθινός"... Μετά τον είπε και Brad Pitt και τον ισοπέδωσε!... Τρία τριαντάφυλλα στο τραπέζι μας...

Κι ύστερα φως... Που δεν μπορείς να πάρεις το βλέμμα σου από πάνω του...

Τελικά αυτό το καλοκαίρι είναι από τα πιο όμορφα... :) Μου το' πε η Πανσέληνος...


Λες, φεγγαράκι, αυλές κι ο καημός που κλαις κρυφός...
Λες... Τι είν' αυτά που λες; Θα μας βρουν χαρές, θα δεις!...



Τριήμερο ανάσας...

Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα, λέει το τραγούδι...

Κι εγώ αυτό το τριήμερο στη Ζάκυνθο, όλο σε μπαλκόνια καθόμουν!!!

Στο πόρτο Λιμνιώνας...

Στο ψήλωμα, στην Μπόχαλη...

 

Στο "Μύθο", στην Λίμνη Κεριού...

 

Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα!...

Στ' ορκίζομαι, παρέα θα'ρθούνε μέρες καλές!... :)

Κοίτα...

...πόσες χιλιάδες καλοκαίρια!

Τελικά, αυτές οι μικρές αποδράσεις, αυτές οι μικρές στιγμές τρέλας και η καλή παρέα είναι που κάνουν τη διαφορά...

Καλή εβδομάδα!..

Παράξενα της πόλης φώτα...

Σε μια πρόσφατη εξόρμισή μας, στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, υπήρχε αυτό το ξεχωριστό φωτιστικό...

Μου τράβηξε αμέσως την προσοχή! Είχε κάτι από νεραϊδοδάσος, και μου φάνηκε πανεύκολο στην κατασκευή!...

Με μια πρόχειρη εκτίμηση, ο... καλλιτέχνης χρησιμοποίησε γάζα, την οποία έβαψε και τύλιξε γύρω από το καλώδιο και μετά της έδωσε σχήμα και την σταθεροποίησε με κάποια κόλλα, atlacoll ή κάτι τέτοιο... Μετά όλο αυτό το στερέωσε από το κουρτινόξυλο με ένα συρματάκι... Et voila!

  

Έχω ένα παλιό φωτιστικό σε παρόμοιο σχήμα... Σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να το ανασκευάσω ώστε να μοιάζει με αυτό. Πώς να βάψω άραγε τη γάζα;... Με σπρέι;... Και τι κόλλα να χρησιμοποιήσω;... Μήπως Powertex;... Και πως θα δώσω αυτό το ωραίο σχήμα στα λουλούδια;... Ίσως αν χρησιμοποιούσα μπαλόνια...

Κάθε συμβουλή δεκτή!... Θα επανέλθω κάποια στιγμή (ελπίζω σύντομα) με το κατόρθωμά μου!

Μέχρι τότε, εύχομαι...

Πάμε ξανά...

Πάμε ξανά...

Τώρα τελείωσε το διάβασμα... 

Τώρα θέλω όμορφα φεγγάρια...

Θέλω τάβλι στη "Σχεδία"...

Θέλω καυτά ηλιοβασιλέματα...

Θέλω περισσότερη αγάπη δίπλα μου...

Τώρα ξεκινούν οι εκδρομές για μπανάκια με τους φίλους μου...

Και πάω στην δουλειά κάθε μέρα με την επλίδα ότι "σήμερα όλα θα είναι καλύτερα"...

Σας πεθύμησα... Ελπίζω να τα λέμε πλέον πιο συχνά... Τα φιλιά μου σε όλους!...

{Υπνόσακος_ Μπάμπης Στόκας}

Ένα βαγόνι γεμάτο «νεκρούς» στο μετρό της Αθήνας...

"Άνοιξα τα μάτια λίγο πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Αυτό συμβαίνει τις μέρες του άγχους.

Πρώτη σκέψη της ημέρας ''δεν έχω πληρώσει τη ΔΕΗ''. ''Γαμώ τη ΔΕΗ'', η επόμενη σκέψη. Το αντίδοτο του άγχους κοιμάται δίπλα μου. Ευτυχώς. Μέχρι να φτάσω στο μετρό η ΔΕΗ έχει γίνει μια δουλειά που θα ταχτοποιήσω αύριο.

Μπαίνω στο μετρό. Αλλάζω γραμμή στο Σύνταγμα και μπαίνω στο βαγόνι που με οδηγεί στον τελικό προορισμό. Μόλις που πρόλαβα να βρω τη γωνιά μου και να βγάλω το βιβλίο, μια σπαρακτική φωνή από δίπλα επαναλαμβάνει 'Δε μπορώ να πάρω ανάσα', ΄Χάνομαι'. Είναι μια γυναίκα γύρω στα 40 με τα ρούχα της δουλειάς. Έχει ιδρώσει, το βλέμμα της φανερώνει απελπισία, δε μπορεί να πάρει ανάσα. Παθαίνει έμφραγμα, κρίση πανικού, τι συμβαίνει; Οι διπλανοί της δεν την κοιτάνε καν. Την πλησιάζω. Δεν κουνιέται κανείς.

Μόνο εγώ την ακούω ρε; Τι γίνεται;

Στη διαδρομή μέχρι την επόμενη στάση, φωνάζει σπαρακτικά πως δεν έχει ανάσα. Κουνάει τα χέρια της για να κάνει αέρα στο πρόσωπο της. Σηκώνεται όρθια, το σώμα της έχει μια κλίση προς τα πάνω σαν να προσπαθεί να βγει πάνω από όλους μας, για να αναπνεύσει.

Δε νιώθετε ρε σείς την απελπισία της;

Η οδηγός του μετρό έρχεται στο βαγόνι μας και με πολύ αυστηρό ύφος της λέει ' Σας παρακαλώ κυρία μου, περάστε έξω'. Δε μπορώ να καταλάβω τι γίνεται, γιατί της μιλάει έτσι, τι έκανε λάθος; Τη βοηθάω να βγει έξω. Την ώρα που βγαίνει φωνάζει 'Είχε σταματήσει για χρόνια. Με έχει πιάσει κρίση πανικού. Χάνομαι'. Ζητάει απελπισμένα ένα μπουκάλι νερό. Το ξέρω ότι δεν έχω στην τσάντα, αλλά κοιτάω. Δε ξέρω τι να κάνω. Ένα μπουκάλι νερό ρε σεις. Ο χρόνος έχει παγώσει στην αποβάθρα. Στην απόλυτη ησυχία μια γυναίκα φωνάζει την απελπισία της. Δε μπορεί να αναπνεύσει.

Την ακούτε;

Γιατί κοιτάτε όλοι έτσι; Τι έχετε πάθει ρε; Τι σας συμβαίνει;

Ένας ζωντανός ανάμεσα τους της ρίχνει ένα μπουκάλι νερό στα μαλλιά, μια άλλη ζωντανή της δίνει οδηγίες για βαθιές ανάσες. Συνέρχεται. Ηρεμεί. Η ανάσα της κοπάζει, αλλάζει το βλέμμα της. Ζητάει συγνώμη.

Σας ζητάει συγνώμη ρε.

Πλησιάζει το βαγόνι, κάνει να ξαναμπεί. Δυο γυναίκες γύρω στα 60 δεν την αφήνουν. Απαγορεύεται να μπεις της λένε. Η κοπέλα που την είχε βοηθήσει νωρίτερα κι εγώ από λίγο πιο πίσω τους απαντάμε. Τι σημαίνει απαγορεύεται; Οι πόρτες κλείνουν, η γυναίκα μένει απέξω, το μετρό φεύγει.
Τι συμβαίνει; Υπάρχει κάποιος άνθρωπος εδώ μέσα ή έχετε πεθάνει όλοι ρε σεις;
Κλαίω. Δεν είναι μόνο η απελπισία της και τα σπαρακτικά της λόγια που με έχουν λυγίσει. Είναι που δεν υπάρχουν ζωντανοί. Τι έχουν πάθει; Δε μπορώ να συγκρατήσω με τίποτα τα δάκρυα μου. Τα σκουπίζω. Ό άντρας δίπλα μου με κοιτάει.

Τι με κοιτάς ρε; Κι αυτό σου φαίνεται περίεργο; Νιώθεις ρε;

Κι άλλος ένας ζωντανός, γύρω στα 60, κλαίει κι αυτός. Δεν προλαβαίνω να τα μαζέψω και πέφτουν κι άλλα. Κλαίμε εμείς για σας, τρέχουμε εμείς για σας. Για σας, τα ζόμπι με τις ωτοασπίδες που αγχώνεστε να φτάσετε στη δουλειά σας. Που κοιτάνε παγωμένοι, που μπροστά στην απελπισία του άλλου μάθατε μόνο να παγώνετε. Δε σκεφτήκατε σε καμία στιγμή άραγε πως θα μπορούσατε να είστε εσείς στη θέση της; Δε ξέρω πως τα καταφέρνετε.

Βγαίνω από το μετρό. Θέλω να μιλήσω σε έναν ζωντανό. Τα λέω. Κλαίω. Πρώτα μια περιγραφή, μετά η στεναχώρια και τα δε θέλω να ζω εδώ, κωλοέλληνες.

Εδώ, η ζωή δυσκολεύει. Νομίζεις πως θα την αντέξεις, από τη μία σκέφτεσαι πως εσύ πρέπει να συνεχίσεις να είσαι αυτός που θα βοηθήσεις τη γυναίκα που χάνεται και από την άλλη δεν αντέχεις άλλο να τους κοιτάς όλους αυτούς τους παγωμένους. Τους αδιάφορα παγωμένους.

Καθώς έμπαινα στο γραφείο, με έπιασα να φωνάζω σιωπηλά αυτά που δεν είπα στην 60άρα με το απαγορεύεται. Πόσα 'εσείς μας φέρατε ως εδώ' να επανέλαβα άραγε.

Την ξέρω την κρίση πανικού. Είναι μια σκέτη φρίκη. Ωμή απελπισία που σου κόβει την ανάσα. Αυτό που σε πεθαίνει όμως δεν είναι αυτό. Θάνατος είναι αυτά τα εκατοντάδες όρθια και καθιστά ζόμπι που παρακολουθούσαν. Τα σώματα τους έχουν παγώσει από το θάνατο. Η μόνη με ζεστό ακόμα χνώτο φώναζε 'χάνομαι' και 4-5 ζωντανοί της κρατούσαν το χέρι. Αυτοί, οι μόνοι ζεστοί".

To παραπάνω κείμενο έχει ρεκόρ δημοσιεύσεων στα κοινωνικά δίκτυα και δημοσιεύτηκε στο blog mpananas.wordpress.com.

Δεν θέλω να πικραίνεσαι...

Χάθηκα...

Καταραμένες υποχρεώσεις...

Έμαθα, μαθαίνω και θα μάθω... Vol2

Πρέπει πρώτα να εμπιστευτείς τον εαυτό σου...

Κάθε στιγμή, σε μαθαίνω περισσότερο... Μαθαίνω και τον εαυτό μου...

Θέλω να ζήσω, απλά... Πονάει το μυαλό μου...

Ένα ακόμη βίντεο... Για την κρίση, για όσα μας φορτώνουν οι ξένοι, για όσα περνάμε...

Λυπάμαι που θα τη χαλάσω σε κάποιους, αλλά το βίντεο δεν είναι καθόλου πρωτότυπο... Είναι βασισμένο από την αρχή ως το τέλος του στο αντίστοιχο βίντεο παλαιότερης διαφημιστικής εκστρατείας μιας Καναδικής μπύρας (!) (δείτε το εδώ)... Και προσωπικά το βρίσκω πιο κακόγουστο από το προτώτυπο...

Εδώ διάβασα τα παρακάτω:

"Τζάμπα κόπος Κατερίνα. Τι νόημα έχει να φωνάξεις αυτά που ξέρουν για μας; Πόσες φορές ακόμα να βγάλουμε περιοδεία τους αρχαίους ημών προγόνους βρε Κατερίνα; Μπουλούκι τους καταντήσαμε. Πόσες φορές να μιλήσουμε για τα ωραία μας νησιά…Λες και δεν τα τιμούνε!...

[...] Γνωριζόμαστε μέρα τη μέρα Κατερίνα στην πατρίδα, συστηνόμαστε από την αρχή, γκρεμίζουμε, αντιλαμβανόμαστε την μούφα που μας σέρβιραν αλλά και την μούφα που σερβιριστήκαμε. Αν θες μια πρωτιά ντε και καλά…Ναι! Είμαστε οι πρώτοι που προβληματιζόμαστε μετά από καταναλωτική ευδαιμονία χρόνων. Ακολουθεί ο κόσμος, η μισή ανθρωπότητα. (Η άλλη μισή πεινάει απόλυτα κι έχει άλλα προβλήματα). Καταλαβαινόμαστε τώρα δεν χρειάζονται περσότερα που έλεγε ο ποιητής. Μπορεί ν΄αρχίσουμε και να συνεννοούμαστε αργότερα. Η στιγμή είναι ιερή. Χαλάμε τον καρνάβαλο.

[...] Φτάνουν οι μαγκιές και τα κλαψοπαράπονα. Δεν με νοιάζει να φωνάξω στους ξένους πόσα νησιά έχουμε αλλά ν΄αναρωτηθώ γιατί με τόσα νησιά έχουμε τουρισμό μόνο τον Αύγουστο. Γιατί ενώ είμαστε σε τραγική οικονομική κατάσταση, το πολιτικό μας σύστημα επιτρέπει αενάως σε συντεχνίες να φράζουν το δρόμο του οικονομικού μας διεξόδου. Κανένας ξένος δεν έφραξε το οξυγόνο στον έλληνα όσο ο ίδιος στον εαυτό του. Δεν με νοιάζει να φωνάξω ότι έφερα την Δημοκρατία Κατερίνα αλλά ν΄αναρωτηθώ αν οι πολιτικοί που ψηφίζω αντιλαμβάνονται την έννοια της Δημοκρατίας απειλώντας με διακοπή της ηλεκτροδότησης μου. Σε λίγους μήνες καλοκαίρι Κατερίνα…Λες να με απειλήσουν και με διακοπή νερού; Δεν με νοιάζει να τους μιλήσω για τον Πολιτεία του Πλάτωνα αλλά για την δική μου. Που ενέκρινε κονδύλια αστρονομικά για να μεταδώσουν προεκλογικά τον θείο λόγο τους. Να μ΄ενημερώσουν για τι σταυρό σηκώνουν στους ώμους και πόσο επιδέξια χειρίζονται τα οικονομικά ενώ τα κόμματα τους είναι καταχρεωμένα. Να με κοιτάξει ο παρθενογεννημένος Βενιζέλος κατάματα, όπως μόνο αυτός μπορεί να κοιτάξει και ν΄ αναρωτιέται έντρομος «Ποιος θα κυβερνήσει αυτή τη χώρα;»…Οι αιωνίως ακυβέρνητοι έχουμε ξαφνικά την αγωνία της ακυβερνησίας."

# # #

Πολύ με χάλασε αυτό το βίντεο... Γιατί δεν είναι πρωτότυπο;... Γιατί δεν είναι καλοεκτελεσμένο;... Γιατί βαρέθηκα να βλέπω βίντεο από αγανακτισμένους Έλληνες και φωνές και πανηγύρια από τον καναπέ, και καμία πράξη;...
Κι εγώ μαζί, δε λέω!... Κι εγώ από το pc μου διαμαρτύρομαι, άντε και από το Σύνταγμα όταν γίνονται συγκεντρώσεις. Μόνο που εγώ δεν θα ψηφίσω κανέναν από αυτούς που ψηφίζονταν τόσα χρόνια. Γιατί είχα την τύχη να προσληφθώ πρόσφατα (γιατί περί τύχης πρόκειται πλέον), και ο μισθός μου είναι 190€ καθαρά, για ημιεργασία(η εργατοώρα μου αξίζει 3, 07€ μεικτά). Γιατί ο φίλος μου ο Θανάσης θέλει να φύγει για το εξωτερικό ή να μπει στο εμπορικό ναυτικό για να μην είναι "βάρος στην οικογένειά του". Γιατί με την οικογένειά μου και το αγόρι μου συζητάμε για το πως θα φύγουμε κι εμείς για το εξωτερικό ή για τα χωριά μας...
Όλο φωνές ακούω, και πράξεις δεν βλέπω, από κανέναν μας... Σε δυο βδομάδες θα ξέρουμε...

Συζητούσα και με την μητέρα μου πριν λίγο γι' αυτό το βίντεο. Το βρήκε πολύ σωστό, ότι κάποιος πρέπει να μιλήσει, να προσπαθήσει να ακουστεί, να μην τους αφήνουμε πια τους ξένους να λένε τόσα πράγματα για μας, και να μην μας αφήνουν να ορθοποδήσουμε από το σημείο που μας έφεραν (μανούλα, αν μεταφέρω κάτι λάθος διόρθωσε με σε παρακαλώ...).

Εγώ πάλι δεν καταλαβαίνω από που αποκτάμε αυτόματα το δικαίωμα να θεωρούμε τους εαυτούς μας άξιους απόγονους των αρχαίων Ελλήνων και άξιους κληρονόμους της Ελληνικής φύσης και γης, και άξιους συνεχιστές της Ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς, όταν μόνοι μας ξεπουλήσαμε ό,τι είχαμε και δεν είχαμε... Εγώ δεν τολμάω να πω κάτι τέτοιο για τον εαυτό μου. Θα με θεωρήσω άξια να φέρω αυτή την ταυτότητα, όταν με αξιοσύνη θα κάνω κάτι για την χώρα μου ή για την ανθρωπότητα ίσως. Ή έστω βρε αδερφέ, όταν διαβάσω Ελληνική ιστορία, μελετήσω τους αρχαίους, και πάψω να είμαι μπουρτζόβλαχος που όποτε θυμάται είναι Έλληνας και τον υπόλοιπο καιρό γίνεται Αμερικανάκι και καταναλώνει ό,τι του σερβίρουν...

Πρώτα θα αλλάξουμε εμείς, θα γυρίσουμε στο dna μας, θα αρπαχτούμε από αυτό και θα πηδήξουμε προς τα μπροστά... Και μετά θα μπορούμε με αποδείξεις να πείσουμε και τους ξένους ότι είμαστε αυτοί που εφήυραμε την δημοκρατία, την αγορά, την κριτική, με τα ωραία μας νησία και την χαρά στην ζωή μας... Αυτή είναι η σωστή σειρά των πραγμάτων κατά τη γνώμη μου: πρώτα πράξεις, μετά προσπάθειες αλλαγής της εικόνας μας. Αυτά...

Περεμπιπτόντως...

Βρίσκω αυτό το "βίντεο" πολύ πιο αυθεντικό από το προηγούμενο, που όλοι με περίσσια χαρά αναδημοσιεύουν σχολιάζοντας το πως "Η όμορφη ηθοποιός προφανώς έγινε έξαλλη από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν οι ξένοι την Ελλάδα και τους Έλληνες και αποφάσισε μέσα σε ένα γρήγορο και καλοφτιαγμένο βίντεο να βάλει τα πράγματα στη θέση τους..." (από mail που έλαβα)...

Γυρίστηκε στις 9-4-2011...

Καλό απόγευμα...