Έμαθα, μαθαίνω και θα μάθω... Vol3

Δέσμευση.

Commitment.

Σημαίνει την αφοσίωση κάποιου σε έναν σκοπό, σε μία δραστηριότητα, σε ένα πρόσωπο κλπ. Είναι η υπόσχεση που δίνει κάποιος στον εαυτό του ή/ και στους άλλους να κάνει ή να μην κάνει κάτι. Εσωκλείει μέσα της τις έννοιες της υποχρέωσης, της ευθύνης και του καθήκοντος. Είναι ένας επίσημος όρκος, που δένει τον φορέα με έναν δεσμό που δύσκολα λύνεται χωρίς να προκαλέσει απογοήτευση.

Για τη δέσμευση έχουν πει…

ღ "Αν δεσμευόμαστε με ένα άτομο για μια ζωή, αυτό δεν είναι, όπως πολλοί πιστεύουν, η απόρριψη της ελευθερίας. Αντίθετα, απαιτεί το θάρρος να προχωρήσουμε σε όλους τους κινδύνους που προσφέρει η ελευθερία και η αγάπη που είναι μόνιμη. Μια αγάπη που δεν είναι κατοχή, αλλά συμμετοχή». ― Madeleine L'Engle

ღ "Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ζούμε για κάτι αν δεν είμαστε πρόθυμοι να πεθάνουν γι' αυτό." ― Ernesto "Che" Guevara

ღ "Αν είχες ξεκινήσει να κάνεις οτιδήποτε πριν από δύο εβδομάδες, σήμερα ήσουν δύο εβδομάδες καλύτερος σε αυτό." ― John Mayer

ღ "Η ελευθερία δεν είναι η απουσία δεσμεύσεων, αλλά η δυνατότητα να επιλέξω - και να δεσμευτώ σε αυτό - τι είναι καλύτερο για μένα". ― Paulo Coelho, The Zahir

ღ "Ποτέ μην εγκαταλείπεις την προσπάθεια.
Ποτέ μην ενδίδεις.
Μην  σταματάς ποτέ να προσπαθείς.
Ποτέ μην ξεπουληθείς.
Και αν δεις τον εαυτό σου να υποκύπτει σε ένα από τα παραπάνω για μια σύντομη στιγμή,
μάζεψε τα κομμάτια σου, ψιθύρισε μια προσευχή, και ξεκίνα από εκεί που σταμάτησες.
Αλλά ποτέ, ποτέ, ποτέ να μην τα παρατάς." ― Richelle E. Goodrich, Eena, The Two Sisters

ღ "Η επιθυμία είναι το κλειδί για την κινητοποίηση, αλλά είναι αποφασιστικότητα και η δέσμευση σε μια αδυσώπητη επιδίωξη του στόχου σας - μια δέσμευση για την επιτυχία - η οποία θα σας επιτρέψει να πετύχετε την επιτυχία που επιδιώκετε." ― Mario Andretti

ღ "Υπάρχει μια διαφορά μεταξύ του ενδιαφέροντος και της δέσμευσης. Όταν σε ενδιαφέρει κάτι, μπορείς να το κάνεις μόνο όταν είναι βολικό. Όταν δεσμευτείς για κάτι, δεν δέχεσαι καμία δικαιολογία - μόνο αποτελέσματα". ― Kenneth H. Blanchard

Σκέφτομαι… Τελικά η δέσμευση είναι αυτή που δίνει ουσία στην καθημερινότητα. Όταν είσαι δεσμευμένος σε κάτι, οι μέρες σου δεν είναι ίδιες, γιατί έχεις στόχο και πορεία. Επιδιώκεις με σθένος να είσαι συνεπής σε κάτι, γιατί έχεις δεσμευτεί σε αυτό. Κι αυτό δεν σε αφήνει να βαλτώνεις. Αντίθετα, σε υποχρεώνει σε συνεχή κίνηση, σε κάνει να θες να γίνεις μέρα με την ημέρα καλύτερος. Δεν μπορείς να μείνεις απαθής και ακίνητος. Αρκεί να υπάρχει δέσμευση.

Νομίζω πως είναι μια αρετή που μου λείπει αρκετά τα τελευταία χρόνια, κι ίσως γι’ αυτό να είμαι φτερό στον άνεμο… Όμως σιγά σιγά έχω αρχίσει να βρίσκω πράγματα/ καταστάσεις/ πρόσωπα στα οποία να αξίζει να δεσμευτώ. Και η δέσμευση αυτή μου προσφέρει κατεύθυνση, με γεμίζει δύναμη και κουράγιο, και ελπίδα ότι μπορώ να γίνω καλύτερη…

With love,

{Marianna}

Λίγη περισσότερη μαγεία παρακαλώ!....

 

Πάει ο παλιός ο χρόνος!... Δύσκολος. Όχι τόσο για μένα, αλλά σίγουρα για πολλούς ανθρώπους γύρω μου. Εγώ είχα ότι χρειαζόμουν: αγάπη!...

Το 2013 ήρθε κι αυτό, και παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου να έχουν από αυτό τις καλύτερες των προσδοκιών. Εύχομαι κι ελπίζω αυτές οι προσδοκίες να μην διαψευσθούν, και το 2013 να είναι μια χρονιά γεμάτη φως για όλους! Μια χρονιά καλύτερη, που θα φέρει στους ανθρώπους όλα όσα στερήθηκαν, αλλά περισσότερο τη χαμένη τους συνείδηση...

 

 

Ας έρθουν οι μέρες του φωτός λοιπόν!...

 

Κι όπως λέει και ο Paulo Coelho στο παρακάτω κείμενο, ας είναι το 2013 η πρώτη χρονιά της υπόλοιπης ζωή μας!

 

 

"Κανείς δεν μπορεί να πάει πίσω, αλλά ο καθένας μπορεί να πάει προς τα εμπρός.

 

Και αύριο, όταν ο ήλιος ανατείλλει, το μόνο που έχεις να πείς στον εαυτό σου είναι:Θα σκεφτώ αυτήν την ημέρα ως την πρώτη μέρα της ζωής μου.

 



Θα κοιτάξω τα μέλη της οικογένειάς μου με έκπληξη και θαυμασμό, όντας στην ευχάριστη θέση να ανακαλύψω ότι είναι στο πλευρό μου, σιωπηλά μοιραζόμενοι αυτό το ελαχιστά κατανοητό πράγμα που ονομάζεται αγάπη.

 

Θα περάσω δίπλα από ένα ζητιάνο, ο οποίος θα μου ζητήσει χρήματα.Μπορεί να του δώσω κάτι ή μπορεί να τον προσπεράσω με τη σκέψη ότι θα τα σπαταλήσει μόνο για ποτό, και καθώς θα το κάνω, θα ακούω τις προσβολές του ξέροντας ότι είναι απλά ο τρόπος του να επικοινωνεί μαζί μου.

Θα περάσω δίπλα από κάποιον που προσπαθεί να καταστρέψει μια γέφυρα.Μπορεί να προσπαθήσω να τον σταματήσω ή μπορεί να συνειδητοποιήσω ότι το κάνει γιατί δεν έχει κανέναν να τον περιμένει στην άλλη πλευρά, και αυτός είναι ο τρόπος του να προσπαθεί να αποκρούσει τη μοναξιά του.

 

Αντί να σημειώνω πράγματα που είναι απίθανο να ξεχάσω, θα γράψω ένα ποίημα.
Ακόμα κι αν δεν έχω γράψει ποτέ ένα πριν, ακόμη και αν δεν το κάνω ποτέ ξανά, τουλάχιστον θα ξέρω ότι κάποτε είχα το θάρρος να εκφράσω τα συναισθήματά μου με λόγια.

 

Θα επιμένω να χαμογελάω, γιατί με ευχαριστεί να ξέρω ότι οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είμαι τρελός.
Το χαμόγελο μου είναι ο τρόπος μου να πω « Μπορείτε να καταστρέψετε το σώμα μου, αλλά όχι την ψυχή μου».

 

 

 

 

 

Αν έχει λιακάδα αύριο, θέλω να κοιτάξω τον ήλιο σωστά για πρώτη φορά.
Αν έχει συννεφιά, θέλω να παρακολουθήσω τα σύννεφα για να δω προς ποια κατεύθυνση πηγαίνουν.
Πάντα σκέφτομαι ότι δεν έχω χρόνο ή δεν δίνω αρκετή προσοχή. Αύριο όμως, θα ήθελα να επικεντρωθώ στην κατεύθυνση που παίρνουν τα σύννεφα ή στις ακτίνες του ήλιου και τις σκιές που δημιουργούν.

Πάνω από το κεφάλι μου υπάρχει ένας ουρανός για τον οποίο η ανθρωπότητα εδώ και χιλιάδες χρόνια έχει υφάνει μια σειρά από λογικές εξηγήσεις.

 

Λοιπόν, εγώ θα ξεχάσω όλα όσα έμαθα για τα αστέρια και θα μετατραπούν και πάλι σε αγγέλους ή παιδιά ή σε ό, τι νιώθω ότι θέλω να πιστέψω εκείνη τη στιγμή.

 

Για πρώτη φορά, θα χαμογελάσω χωρίς αίσθημα ενοχής, επειδή η χαρά δεν είναι αμαρτία.
Για πρώτη φορά, θα αποφύγω κάτι που με κάνει να υποφέρω, επειδή το να υποφέρεις δεν είναι αρετή.

 

Θα ζήσω αυτή τη μέρα σαν να ήταν η πρώτη μου και, όσο διαρκεί, θα ανακαλύψω πράγματα που δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν.

Ακόμα κι αν έχω περπατήσει τους ίδιους χώρους αμέτρητες φορές στο παρελθόν και είπα «Καλημέρα» με τους ίδιους ανθρώπους, το «Καλημέρα» του αύριο θα είναι διαφορετικό.
Δεν θα είναι απλή ευγένεια, αλλά μια μορφή ευλογίας.

Και αν είμαι μόνος όταν πέσει η νύχτα, θα πάω στο παράθυρο, θα κοιτάξω τον ουρανό και θα αισθάνομαι σίγουρος ότι η μοναξιά είναι ένα ψέμα, γιατί το Σύμπαν είναι εκεί για να μου κρατήσει συντροφιά.

Και τότε θα έχω ζήσει κάθε ώρα της ημέρας μου, σαν να ήταν μια συνεχής έκπληξη για μένα, για αυτό το «εγώ», που δεν δημιουργήθηκε από τον πατέρα μου ή από τη μητέρα μου ή από το σχολείο, αλλά από ό, τι έχω δει μέχρι τώρα, και που ξαφνικά ξέχασα, για να τα ανακαλύψω όλα εκ νέου.

Και ακόμα κι αν αυτή είναι να είναι η τελευταία μου μέρα στη Γη, θα την απολαύσω στο έπακρο, γιατί θα ζω με την αθωότητα ενός παιδιού, σαν να έκαναν τα πάντα για πρώτη φορά."

Κείμενο σε ελεύθερη μετάφραση, το πρωτότυπο εδώ.

Καλό κι ευτυχισμένο 2013 λοιπόν!...

 With love,

{Marianna}

 

 

Εύχομαι...

 

... σε όλες και όλους σας Χαρούμενα Χριστούγεννα!

 

Μακάρι ο Χριστός να συνοδεύει τις ζωές όλων μας, και να μας κρατά από το χέρι στις δυσκολίες.

 

Να είστε καλά, εσείς και όσοι αγαπάτε!!!

 

 

 

With love,

{Marianna}

 

 

Γλυκιά ζωή!...

Έρχονται αλλαγές. Όπως κάθε ξεκίνημα νέας χρονιάς φυσικά.

Κι έχω όνειρα, πολλά όνειρα!...

Αυτή η Disney τα φταίει όλα!... Θα ήθελα να είναι τα πράγματα εύκολα και ονειρικά, όπως στο τραγούδι: "Γλυκιά ζωή! Μπροστά μας μια καινούρια αρχή! Στους ουρανούς, στη γη, παντού μαζί! Εγώ, εσύ κι ο κόσμος!"...

 

 

Μα δεν είναι!... Έχουμε όνειρα. Και ελπίδα ότι θα τα καταφέρουμε. Και φόβους ότι δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε τίποτα απ' όσα θέλουμε. Γιατί δεν θα είμαστε εμείς επαρκείς, ή γιατί δεν θα μας αφήσουν οι περιστάσεις, οι δυσκολίες, οι άλλοι...

Δεν πειράζει... Θα κάνουμε την προσπάθειά μας, και ο Θεός βοηθός...



 

Καλό βράδυ, καλή εβδομάδα!

With love,

{Marianna}

 

 

Εγώ θα μείνω.

"Μεγαλώσαμε εδώ, είναι ωραία εδώ, τι ωραία; Μαγικά είναι, έχει ήλιο, έχει θάλασσα, έχει αλάτι στα μαλλιά, άμμο κρυμμένη στα πιο παράξενα σημεία μιας τσάντας που δεν τινάξαμε... εδώ φοράμε σκούφους μονάχα επειδή έτσι γουστάρουμε, εδώ είναι νοέμβρης και δεν χρειάζεσαι μπουφάν, εδώ τρώμε σουβλάκια στο όρθιο, πίνουμε τσίπουρα και γελάμε, εδώ κλαίγαμε για αγόρια που δεν μας ήθελαν, μετά πετούσες μια μαλακία και σκάγαμε στα γέλια, εδώ έκλαψαν επειδή δεν τους θέλαμε, εδώ χαράξαμε τα ονόματα μας σε δέντρα -αυτά τα λίγα που υπάρχουν- εδώ κάναμε κοπάνες, εδώ μεθύσαμε και ξερνούσαμε στο μπάνιο κάποιου φίλου, εδώ – στο δωμάτιο μου – μας είχε βρεί η μάνα μου λιωμένες με ένα μπουκάλι τεκίλα και κάτι φλούδες από λεμόνια, θυμάσαι;

Eδώ ξεκινήσαμε να ονειρευόμαστε, μετά ακούσαμε για «επανάσταση», μετά τα όνειρα άλλαξαν, εδώ φάγαμε χημικά , εδώ τρέξαμε, εδώ σε πήρα τηλέφωνο κλαίγοντας τότε που πέρασαν τα μέτρα και ψέκασαν εναν παππου μπροστα μου και φώναζε από το τηλέφωνο η μάνα σου να ρθεις με το αυτοκίνητο (!) στο αποκλεισμένο Σύνταγμα να με μαζέψεις γιατί ειμαι "βλαμμένο", εδώ είδαμε το δίκιο εδώ και το άδικο, εδώ ανατριχιάσαμε με ένα σύνθημα και γελάσαμε με το "μωρο μου εισαι όμορφη σαν τράπεζα που καίγεται". Τώρα φεύγεις... Ούτε η πρώτη είσαι ούτε η τελευταία... Εγώ θα μείνω.

Ο ένας μετά τον άλλον φεύγουν, ο ένας Λονδίνο, η άλλη Βέλγιο, Βερολίνο, ο άλλος Ολλανδία, Αμερική διάφοροι. Οικονομικοί μετανάστες. Ποιοι; Οι δικοί μου οι φίλοι. Αυτοί με τους οποίους σπούδασα, αυτοί με τους οποίους ονειρεύτηκα τις δουλειές και τις ζωές «των ονείρων» μας. Όνειρο γιόκ... Στην καλύτερη θα δουλεύουμε – όσοι είμαστε τυχεροί- δωδεκάωρα για ένα μισθό "χέσε μέσα", ούτε ταξίδια, ούτε λεφτά, ούτε φοβεροί έρωτες (που χρόνος για έρωτες, δεν βλέπεις τι γίνεται!) ούτε μέλλον. Μία και σήμερα, όπως στο στρατό, κάθε μέρα γίνεται «μία και σήμερα». Σκατά. Το ξέρω πως δεν θες να ζεις με ένα 500άρικο, πως έχεις όνειρα. Τα ίδια όνειρα έχουμε. Εγώ θα μείνω.

Ο ένας μετά τον άλλον αγανακτούν, και φεύγουν... έχουν γαμάτα βιογραφικά οι φίλοι μου, τους προσλαμβάνουν εύκολα έξω - χαίρομαι. Λυπάμαι που σκορπιζόμαστε. Λυπάμαι που μένω εδώ και οι άλλοι φεύγουν για ένα μέλλον που για να το ζήσουν θα πρέπει να μηδενίσουν το κοντέρ τους. Ένα κοντέρ που τις ταχύτητες του τις ανεβάσαμε μαζί τόσα χρόνια. Φεύγεις, θα σε στηρίξω, αλλά ρε γαμώτο, μην φύγεις! Δες πόσα καταφέραμε σε τόσο λίγο διάστημα, πίστευες τι θα συνέβαινε το 2008, πίστευες ότι θα μαζευόμασταν εκατοντάδες χιλιάδες στο Σύνταγμα για τόσους μήνες, πίστευες οτι θα πιανόμασταν χέρι χέρι για να μην χαθούμε μες τον κόσμο, πίστευες ότι θα πηγαίνουμε σε συγκεντρώσεις και δεν θα μαστε τρεις κι ο κούκος, πίστευες το αποτέλεσμα των εκλογών όταν γιορτάζαμε το βράδυ στο περίπτερο στο Πανεπιστήμιο και ήταν αυτό το αστείο παιδί με την πορτοκαλάδα που δεν μιλούσε, έλα πες, πιστεύεις την απόσταση που έχουμε διανύσει; Eγώ θα μείνω.

Ο ένας μετά τον άλλον πακετάρουν, γαμωσταυρίζουν, δακρύζουν και επιβιβάζονται σε ένα αεροπλάνο – όχι για ένα χρόνο που διαρκεί το μάστερ - για όσο... Η μάνα τους κλαίει από το τηλέφωνο τι να πει; λέει «Καλή τύχη». Και όλο και περισσότερο ακούω το «Η Ελλάδα είναι μόνο για διακοπές»! Όχι ρε! Δεν είναι μόνο για διακοπές, γιατί αν αρχίσεις να το πιστεύεις, τότε θα την καταντήσουν μόνο για διακοπές, αλλά για τις διακοπές που θα σιχαίνεσαι να κάνεις. Εγώ θα μείνω.

Ο ένας μετά τον άλλον βλέπουν την πόλωση, τους φασίστες, την επικείμενη σύγκρουση. Μου είπες ότι κάτι μπάτσοι είχαν στριμώξει έναν μετανάστη, ότι τους έδειξε τα χαρτιά του και του τα σκισαν, μου είπες ότι στους φίλους του Δ. που τους έπιασαν τους ξερίζωσαν τις τζίβες μία μία, σοκαρίστηκες. Το ξέρω πως κάθε βράδυ ακούς για επιθέσεις χρυσαυγιτών σε μετανάστες, το ξέρω πως εσύ ήθελες να σώζεις γατάκια μην τα πατήσουν αυτοκίνητα και τώρα ασχολείσαι με τέτοια. Δεν ήμασταν προετοιμασμένες γι αυτό αλλά να που έτυχε...

Και τώρα τι; 'Ετσι απλά, δεν ζείς εδώ όπως θα θέλες και φεύγεις. Φεύγοντας από το πρόβλημα δεν λύνεται, μήπως πάντα φεύγαμε αναζητώντας την προσωπική διάσωση; Mήπως φτάσαμε εδώ επειδή συναινέσαμε σε αυτή την λάθος λογική; Kαι αν εκεί που πας, γίνουν σε λίγο καιρό τα ίδια, τι θα κάνεις; Θα πας αλλού; Θα γυρνάς με μια βαλίτσα τον πλανήτη για να βρείς που δεν έχει κρίση, μπάς και ζήσεις; Μια ζωή φευγάτη; Μπας και δω φευγάτη ήσουν; Mήπως όταν αδιαφόρησες- αστάθμητος παράγοντας βλέπεις η αδιαφορία- έφταιξες κι εσυ; Όπως κι εγώ. Τώρα έκλεισες και τα εισιτήρια. Εγώ θα μείνω.

Ο ένας μετά το άλλον, μιλούν από το skype φορώντας πυτζάμες μπροστά σε μια κάμερα με τους φίλους που τους έδιωξε η χώρα τους... Μας είπανε ότι όλα γίνονται για «την σωτηρία της πατρίδας». Ποια πατρίδα ρε, η πατρίδα μπαίνει σε αερόπλάνο και μετακομίζει αλλού. Στην βαλίτσα της έχει έναν Πουλαντζά (δανεικό κι αγύριστο), τον Τρυποκάρυδο του Ρόμπινς και μια μπλούζα μου. Ποια "πατρίδα" χωρίς τους φίλους μου; Το πιο φιλόδοξο όνειρο είναι το δύσκολo. Και εδώ μένουμε λίγοι, όλο και λιγότεροι, δυναμώνουμε την φωνή μας (πάει μαζί με την οργή αυτό). Αλλά δεν μπορώ να φωνάζω για δύο, για τρεις για δέκα, μένουμε λίγοι...

Καταφέρνουν αυτό που θέλουν, μας αποδεκατίζουν, δεν το καταλαβαίνεις; Δεν γίνεται να φεύγεις και να μείνουμε εμείς οι λίγοι με τα παππούδια που ψήφισαν Σαμαρά. Θα μας κάνουν τα ίδια και χειρότερα. Μείνε να το παλέψουμε. Μείνε να τους διώξουμε και να φτιάξουμε τον κόσμο μας όπως μας αξίζει, καλύτερο! Oνειρέψου με μάτια ανοιχτά εδώ. Δεν μπορώ μόνη μου... Μείνε να μη μείνουμε λίγοι... Εγώ θα μείνω."

Διάβασα το πρωτότυπο κείμενο εδώ, είναι της Αναστασίας Γιάμαλη και έχει τίτλο "Μου διώχνετε τους φίλους μου...".

Δεν έχω να προσθέσω τίποτε άλλο. Αντικατοπτρίζει ολόκληρη την πραγματικότητά μου. Μια πραγματικότητα που μισώ να αντιμετωπίζω.

Η διάθεση, στα πατώματα. Αλλά δεν θα της περάσει μωρέ!... ;)

With love,

{Marianna}

 



Η άγρια Κεφαλλονιά και ο μικρός άγγελος

Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε, πήραμε την μεγάλη απόφαση με την Βασούλα και κάναμε επιτέλους ένα ταξίδι που είχαμε τάξει εδώ και πολύ καιρό να κάνουμε: πήγαμε στην Κεφαλλονιά στην φίλη μας την Κατερίνα, να δούμε τον μικρό της μπέμπη (προσεχώς Αναστάση), που σε λίγες μέρες κλείνει τους 6 μήνες της ζωής του!...


Οι κάμερες των κινητών άρχισαν να δουλεύουν από το ξεκίνημα του ταξιδιού βεβαίως βεβαίως, μέσα στο πούλμαν...

Κηφισός- Πάτρα, για μένα συνηθισμένο ταξίδι. Το θέμα είναι πως περνάει η ώρα στο πλοίο!... Αλλά είχαμε και γι' αυτό τη λύση... χειροτεχνία!!!

Τα δώρα που πηγαίναμε δεν γινόταν να παραδοθούν χωρίς τη συνοδεία κάποια κάρτας με τις απαραίτητες ευχές, γι' αυτό και πιάσαμε δουλειά με το που κάτσαμε στο καράβι!... (Δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι τι θα σχολίασαν οι συνταξιδιώτες μας...)

Εμείς πάντως το απολαύσαμε, και το αποτέλεσμα μας άρεσε πολύ!... Και μπράβο μας!

 

Όχι, παίζουμε... χα!

 

 

 

Και όλα αυτά με ένα κομμάτι χαρτόνι, χαρτάκια post-it, 4 μανταλάκια, στυλό, ψαλίδι και κόλλα! Μπορεί να μην ήταν αριστούργημα, αλλά δεδομένων των συνθηκών νομίζω δεν θα μπορούσαμε να έχουμε καλύτερο αποτέλεσμα! Και ξανά μπράβο μας!...


Με τα πολλά, μετά από άλλες 3 ώρες, φτάσαμε στη Σάμη...

(Φυσικά, οι πολλές ώρες ταξίδι άρχισαν να μου την βαράνε στα νεύρα!...)

Κτελ για Ληξούρι κι από εκεί, Χαβριάτα! Όπου μας περίμενε ένας μικρός άγγελος...

Από την πρώτη στιγμή που τον είδαμε, τον αγαπήσαμε! Γι΄αυτό και η μαμά- Κατερίνα μας απείλησε ότι όταν κλείσει ο Αναστάσης τα 18, να ξεχάσουμε τα σούρτα- φέρτα στο νησί, γιατί δεν μας τον δίνει για γαμπρό που να σκάσουμε!!!... Κακιά...

Χάρηκα τοσο πολύ που είδα τη φίλη μου χαρούμενη και γεμάτη, όταν κρατούσε στην αγκαλιά της το μωρό της... Τελικά η μητρότητα της πάει, παρ' όλο που δεν μπορούσα ποτέ να την φανταστώ μαμά (όπως δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου ή οποιαδήποτε άλλη φίλη μου τη δεδομένη στιγμή)!...

Για τη φίλη μου είχα φτιάξει ένα ζευγάρι συρμάτινα σκουλαρίκια, και ένα φεγγαρο- φυλακτό για τον μπέμπη.

Η Κατερίνα μας περιποιήθηκε και μας αντάμειψε για το μεγάλο μας ταξίδι, με την πιο ωραία και αχνιστή μακαρονάδα φούρνου!...

 

 

 

Από τα λίγα που προλάβαμε να δούμε από την Κεφαλλονία, μου έκανε εντύπωση το πόσο διαφορετική είναι από τη Ζάκυνθο! Άγριο μέρος, με ψηλά, απότομα βουνά, απόκρημνες παραλίες, δάση από πουρνάρια, οροπέδια... Αν δεν ήξερα ότι είμαι σε νησί, θα πίστευα ότι είμαι κάπου στην Πελοπόννησο, το δίχως άλλο! Όμορφος τόπος, άγρια όμορφος...!

 

 

Παραλία Λαγκαδάκια

Παραλία Λαγκαδάκια

Παραλία Πλατιά Άμμος

Οι παραλίες δείχνουν τόσο διαφορετικές το χειμώνα!... Με μια απόκοσμη ομορφιά...

Μύρτος



Σάμη

 

Αυτό το ταξίδι μου, όπως και πολλές άλλες αφορμές τον τελευταίο καιρό, με έκανε να σκεφτώ κάποια πράγματα... Η ζωή στην επαρχία κυλάει πολύ διαφορετικά. Ήρεμα. Απλά. Σε κάνει να ψάχνεις το νόημα σε πιο ουσιαστικά πράγματα. Θέλω να πω, κι εγώ που είμαι στην πόλη και δουλεύω για 200€ το μήνα, και αγχώνομαι και αγωνιώ, τι κερδίζω;...

{Kansas - Dust In The Wind}


Χάρηκα που είδα την φίλη μου εντάξει, ησύχασα... Εκεί έχει ό,τι χρειάζεται για να ζήσει όμορφα, και είναι στο χέρι της να έχει μια ζωή γεμάτη με ό,τι επιθυμεί εκείνη. Της εύχομαι ολόψυχα να είναι καλά εκείνη και η όμορφη οικογένειά της... Εύχομαι επίσης ο Θεός να φυλάει το μικρό της άγγελο, γιατί είναι μια ολοφάνερη ευλογία αυτή η ψυχούλα :)

Αυτά από εμένα, σας φιλώ!...

With love,

{Marianna}

 

 

 

Υ.Γ. Επισκευθείτε το M&M handmade... stories για να δείτε τις νέες Χριστουγεννιάτικες fimo- δημιουργίες της Μαριλένας!

 

 

 



Γοργόνα ή φάλαινα;...

Πρόσφατα, έξω από ένα γυμναστήριο σε μια μεγάλη πόλη της Γαλλίας, τοποθετήθηκε μια μεγάλη αφίσα με μια νέα, όμορφη, ημίγυμνη και αδύνατη νεαρή κοπέλα, με την παρακάτω λεζάντα:
«ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΟΡΓΟΝΑ Ή ΦΑΛΑΙΝΑ;»

 

 

Μια κυρία μέσης ηλικίας που δεν είχε παρόμοια φυσικά χαρακτηριστικά με την νεαρή στην αφίσα, απάντησε στη αφίσα του γυμναστηρίου, γραπτώς και δημοσίως με δική της αφίσα λέγοντας τα εξής:

 "Οι Φάλαινες περιτριγυρίζονται από φίλους (δελφίνια, ιππόκαμπους, θαλάσσιους ελέφαντες και περίεργους άνθρωπους). Έχουν ενεργή σεξουαλική ζωή, μένουν έγκυοι και γεννάνε αξιολάτρευτα φαλαινάκια. Κάνουν ωραία παρέα με τα δελφίνια τρώγοντας σαρδέλες και γαρίδες και παίζοντας στις θάλασσες, ταξιδεύουν σε εξωτικά μέρη όπως την Παταγονία, τα στενά του Bering και τους κοραλλιογενείς υφάλους της Πολυνησίας. Οι Φάλαινες τραγουδούν θαυμάσια και έχουν ηχογραφήσει και CD. Ζουν ελεύθερα, χωρίς ουσιαστικούς εχθρούς εκτός από τον άνθρωπο, είναι αγαπητές και σεβαστές και τελούν υπό την προστασία πολλών οργανώσεων.

 

 

 

Οι Γοργόνες δεν υπάρχουν! Και εάν υπήρχαν, θα έκαναν ουρές έξω από τα γραφεία των ψυχαναλυτών πάσχοντας από κρίση ταυτότητας: 'Είμαι Ψάρι ή Άνθρωπός;'
Οι γοργόνες δεν μπορούν να κάνουν σεξ διότι όπως υποστηρίζει η μυθολογία, όποιος άνδρας τις πλησιάσει πεθαίνει και εξάλλου μάλλον τους λείπει ο κατάλληλος «εξοπλισμός» για σεξ (αφού κάτω από τη μέση αυτό που διαθέτουν είναι μία ουρά ψαριού). Χωρίς σεξ, ούτε παιδιά μπορούν να κάνουν και τέλος πάντων, ποιός θα ήθελε να κάνει παρέα με μια κοπέλα που βρομάει ψαρίλα;
Με βάση τα παραπάνω η επιλογή μου είναι ξεκάθαρη: ΝΑΙ!!! ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΦΑΛΑΙΝΑ!!!

 

 

 Υ.Σ. Ζούμε σε μια εποχή που τα media καθορίζουν το «ωραίο». Μόνον οι αδύνατοι είναι ωραίοι. Αλλά εγώ προτιμώ να απολαμβάνω παγωτό με τα παιδιά μου, ένα καλό δείπνο με τον σύντροφό μου και καφέ με τις φίλες μου. Καθώς περνούν τα χρόνια, κερδίζουμε αργά-αργά βάρος, κυρίως διότι μαζεύουμε τόσες πληροφορίες και γεμίζει το κεφάλι μας σοφία. Όταν δεν χωράει άλλη σοφία το κεφάλι μας, η αποθηκευμένη γνώση διανέμεται στο υπόλοιπο σώμα μας. ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΕΡΒΑΡΕΣ, είμαστε υπερβολικά καλλιεργημένες, μορφωμένες, χαριτωμένες και χαρούμενες...
Από σήμερα, όταν θα βλέπω τον κώλο μου στον καθρέφτη, θα σκέφτομαι: «Πω, Πώ τι έξυπνη που είμαι!!!!!»

 

 

κείμενο απο την Αννα Παναγιωταρέα

 

Υ.Γ. Άλλωστε... Γιατί να αντισταθεί κάποιος σε κάτι τόσο υπέροχο όσο αυτά;;;

 

       

 

 

Καλό βράδυ σε όλους!

 

With love,

{Marianna}

 

 

Fresh start...

Σήμερα είναι μεγάλη μέρα για το blog!

Σήμερα ξαναβαφτιζόμαστε, αλλάζουμε περιεχόμενο, αλλά όχι φίλους!

Σήμερα θέλω να σας ευχαριστήσω για όλες τις επισκέψεις σας και τα όμορφα σχόλιά σας!

Να ευχαριστήσω όσους θελήσατε να διαβάσετε τις σκέψεις μου, να ακούσετε τα τραγούδια που ανέβαζα, να δείτε τις καλλιτεχνικές μου δημιουργίες... και μιας και αναφέρθηκα σε αυτές...

Όοοοοχι, μη φοβάστε! Δεν εγκαταλείπω το μπλογκοσπιτάκι μου! Απλά αποφάσισα να δημοσιεύω τις καλλιτεχνικές μου δημιουργίες αποκλειστικά στο νέο μπλόγκ που έχω με τη φίλη μου Μαριλένα, το M&M handmade...stories! Από δω και στο εξής, αυτό το μπλογκ μετονομάζεται σε With love, {Marianna}, κρατώντας μόνο το δεύτερο μέρος του παλιού του ονόματος, καθώς και όλο το μη- καλλιτεχνικό του περιεχόμενο: εδώ θα δημοσιεύω περισσότερο σκέψεις, εμπειρίες, εικόνες, προσωπικά μου κομμάτια και όλα όσα θέλω να μοιραστώ με τον έξω κόσμο...

Αυτός είναι και ένας τρόπος να δηλώσω έμπρακτα πως θέλω να ασχοληθώ πιο σοβαρά με τα χειροποίητα δημιουργήματα, και να κάνουμε πραγματικότητα όσα σχεδιάζουμε με την Μαριλένα... Για περισσότερα, μείνετε συντονισμένοι στο M&M handmade...stories, όπου θα βλέπετε πλέον ότι φτιάχνω με τα χεράκια μου (μαζί φυσικά με όσα φτιάχνει η Μαριλένα με τα δικά της θαυματουργά χεράκια)!  ;)

Είναι επίσης ένας τρόπος να είμαι συνεπής απέναντι στους μπλογκ-ο-φίλους μου, μιας και πολλές φορές έκανα καιρό να ανεβάσω κάτι καλλιτεχνικό εδώ, και ανέβαζα μόνο σκέψεις... Τώρα λοιπόν ξέρετε...

Και μετά τις βαρύγδουπες ανακοινώσεις... να σας ευχηθώ ένα όμορφο Σαββατοκύριακο!!!

Σας φιλώ!

 

With love, {Marianna}

 

Μερικές φορές...

 

 

 

 

Είδα μια όμορφη ταινία σήμερα... Peace, Love & Misunderstanding.

Είναι κακό οι άνθρωποι να χάνονται στην καθημερινότητα, στις ευθήνες, στα "πρέπει", και να χάνουν αυτά που τους προσφέρει η ζωή. Αυτή η ζωή η ωραία μα τόσο λίγη...

Και είναι κρίμα να θες να κάνεις τόσα πολλά, και να έχεις χρόνο για τόσα λίγα!...

(Προσπαθώ να δικαιολογηθώ που έχω να κάνω ανάρτηση 800 χρόνια όπως καταλαβαίνετε!)

Ελπίζω να είστε όλοι καλά! Σας επισκέπτομαι, βλέπω όσα κάνετε, βλέπω το φθινόπωρο να έχει φωλιάσει στις διαθέσεις όλων μας, βλέπω ανθρώπους να ψάχνουν τρόπους να βάλουν την ομορφιά στη ζωή τους... Και χαίρομαι...

Καλή σας νύχτα!...

 

New blog on the block!

Από δω και στο εξής, οι καλλιτεχνικές μου ανησυχίες επεκτείνονται και ενώνονται με αυτές της Μαριλένας! Και για του λόγου το αληθές, σας προσκαλώ να περάσετε από το νέο, κοινό μας blog-ο-σπιτάκι, εν ονόματι "M&M handmade... stories" !!!

Σας περιμένω, να τα λέμε κι από εκεί΄.

Καλό Σαββατοκύριακο!