Μια εκδρομή...

Από το blog του Paulo Coelho... σε δική μου μετάφραση...


(αυτές οι σημειώσεις γράφτηκαν τον Αύγουστο του 1986)

Καθόμασταν σε έναν κήπο, σε μια γαλλική πόλη.
- Καταβάθος, οι άνθρωποι παραπονιούνται, αλλά αγαπούν τις ρουτίνες, είπα.
 - Φυσικά, και ο λόγος είναι πολύ απλός: οι ρουτίνες δίνουν την ψευδή αίσθηση της ασφάλειας. Έτσι, το σήμερα θα είναι ακριβώς όπως το χθες, και το αύριο δεν θα φέρει εκπλήξεις. Όταν πέφτει η νύχτα, ένα μέρος της ψυχής παραπονιέται ότι τίποτα διαφορετικό δεν βίωσε, αλλά ένα άλλο μέρος είναι ευχαριστημένο- παραδόξως, για τον ίδιο αυτό λόγο.
Προφανώς αυτή η ασφάλεια είναι εντελώς ψευδής: κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τίποτα, και μια αλλαγή εμφανίζεται πάντα σε μια στιγμή που δεν το περιμένεις, αιφνιδιάζοντάς σε και χωρίς καμία πιθανότητα να αντιδράσεις ή να πολεμήσεις.

- Αν είμαστε ελεύθεροι να αποφασίσουμε ότι θέλουμε μια ενιαία, στρωτή ζωή, γιατί ο Θεός να μας αναγκάσει να αλλάξουμε;
- Τι είναι η πραγματικότητα; Είναι αυτό που φανταζόμαστε ότι είναι. Εάν πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι έτσι ή αλλιώς, τα πάντα γύρω μας "κρυσταλλώνουν", και τίποτα δεν αλλάζει για κάποιο χρονικό διάστημα. Ωστόσο, η ζωή είναι μια διαρκής εξέλιξη - κοινωνικά, πολιτικά, πνευματικά, σε όποιο επίπεδο μπορεί να είναι. Για να εξελιχθούν τα πράγματα, είναι απαραίτητο να αλλάξουν οι άνθρωποι. Καθώς είμαστε όλοι αλληλένδετοι, μερικές φορές το πεπρωμένο δίνει σε αυτή την λανθάνουσα εξέλιξη μια ώθηση.

- Γενικά με τραγικό τρόπο ...
- Η τραγωδία εξαρτάται από τον τρόπο που τη βλέπεις. Εάν επιλέξεις να είσαι θύμα του κόσμου, ό,τι σου συμβαίνει θα τροφοδοτεί τη σκοτεινή πλευρά της ψυχής σου, που θεωρεί τον εαυτό σου αδικημένο, πονεμένο, ένοχο και ότι η τιμωρία του αξίζει. Εάν επιλέξεις να κυνηγάς την περιπέτεια, οι αλλαγές -ακόμη και οι αναπόφευκτες απώλειες, αφού τα πάντα σε αυτό τον κόσμο αλλάζουν - μπορεί να προκαλέσουν κάποιον πόνο, αλλά θα σε ωθήσουν προς τα εμπρός σύντομα, αναγκάζοντάς σε να αντιδράσεις.
Σε πολλές προφορικές παραδόσεις, η σοφία αντιπροσωπεύεται από ένα ναό, με δύο κίονες στην είσοδο του: οι δύο στήλες έχουν πάντα τα ονόματα αντίθετων πραγμάτων, αλλά για να δείξω τι εννοώ, θα ονομάσουμε τη μία Φόβο και την άλλη Επιθυμία. Όταν ένας άνθρωπος στέκεται στην είσοδο αυτή, κοιτάζει τη στήλη του φόβου και σκέφτεται: "Θεέ μου, τι θα βρω πιο μπροστά;" Τότε εξετάζει τη στήλη της επιθυμίας και σκέφτεται: "Θεέ μου, είμαι τόσο συνηθισμένος σε αυτό που έχω, θα ήθελα να συνεχίσω να ζω όπως ζούσα πάντα" και παραμένει ακίνητος. Αυτό είναι αυτό που λέμε ανία, πλήξη.

-Ανία είναι ...
- Κίνηση η οποία παύει. Ενστικτωδώς, ξέρουμε ότι είναι λάθος, και επαναστατούμε. Διαμαρτυρόμαστε για τους συζύγους, τις συζύγους μας, τα παιδιά, τους γείτονες. Αλλά, από την άλλη πλευρά, γνωρίζουμε ότι η ανία και η ρουτίνα είναι ασφαλή καταφύγια.

- Μπορεί ένα άτομο να παραμείνει όλη τη ζωή του σε αυτή την κατάσταση;
- Μπορεί να ωθείται από τη ζωή, αλλά να αντιστέκεται και να παραμένει εκεί, πάντα διαμαρτυρόμενος- και η ταλαιπωρία του θα είναι άχρηστη, δεν θα του διδάξει τίποτα.
Ναι, ένα άτομο μπορεί να μείνει για το υπόλοιπο της ζωής του αντιμετωπίζοντας μία από τις πολλές πόρτες που θα πρέπει να περάσει, αλλά πρέπει να καταλάβει ότι έχει πραγματικά ζήσει μόνο μέχρι εκείνο το σημείο. Μπορεί να συνεχίσει να αναπνέει, να περπατάει, να κοιμάται και να τρώει - αλλά με όλο και λιγότερη ευχαρίστηση, γιατί είναι ήδη πνευματικά νεκρός και δεν το ξέρει.
Μέχρι τη μέρα που, μαζί με τον πνευματικό θάνατο του, έρχεται και ο φυσικός θάνατος: εκείνη τη στιγμή ο Θεός θα ρωτήσει: "Τι έκανες στη ζωή σου;" Πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό όλοι, και αλίμονο σε αυτούς που απαντάνε: «Εγώ; Παρέμεινα να στέκομαι μπροστά στην πόρτα"... 

ೋღ ♥ ღೋ

Κι επειδή μου αρέσει να κάνω πράγματα, να ζω στιγμές με άτομα που αγαπώ, και φοβάμαι κάργα την ρουτίνα, αποδέχτηκα με χαρά την πρόσκληση της Δημητρούλας "Πρέπει να κάνω κάτι μετρήσεις στον Κάλαμο, έρχεστε για παρέα; Και κερνάω ουζάκι!"

Όλο λέγαμε να πάμε καμιά μονοήμερη, ε, συμβιβαστήκαμε και με την βόλτα!...

Ένα και δύο μπήκαμε στο αμάξι χτες το πρωί, μαζί με τον Τάσο μου, και βουρ για Κάλαμο!...

Μεγάαααλο πράγμα να έχεις αμάξι βρε παιδί μου...

Εγώ το' παιζα και καλά ζαλισμένη στο πίσω κάθισμα... Αλλά δεν μου έδιναν και πολύ σημασία!...

Στο δρόμο πετύχαμε και χιόνι. Πάγο για την ακρίβεια!...

Ψάχνοντας το σπίτι όπου έπρεπε να γίνουν οι μετρήσεις... Καταραμένα στενά! Δεν υπήρχαν τα δρομάκια, πραγματικά! Και δεν έφταναν όλα τα άλλα, ένας από τους δρόμους λεγόταν "Λεωφόρος Αγκώνα"!!! Όπα ρε μεγάλε! Τρία μέτρα πλάτος και το λέτε αυτό λεωφόρο;! χαχαχα... Πολύ γέλασα!...

Φτάσαμε, και βγήκαν τα... όργανα! Άφησα την τοπογράφο και τον αρχιτέκτονα με τα τεχνικά τους, και άρχισα να χαζεύω ένα γύρω. Σιγά μην ξέρω να ασχοληθώ εγώ με τέτοια!... Άσε που και να ήξερα, τόσο ωραία μέρα δεν την χαράμιζα! χεχε!...

Και ανακάλυψα πολλά όμορφα...

Μια κούτσικη, μικρή, σχεδόν ξεραμένη ροδιά, που κρατούσε με το ζόρι πάνω της τρεις από τους καρπούς της...

Τα παιδιά συνέχιζαν με τη συναρμολόγηση των οργάνων. Κι εγώ δεν χόρταινα τις εικόνες γύρω μου... Νομίζω πραγματικά πως μέθυσα από τον ήλιο! Κυνηγούσα πεταλούδες, χοροπηδούσα στα χοράφια... Το τρίχρονο!...

Η άνοιξη ξεπηδάει σιγά σιγά από παντού!...

Μια τριανταφυλλιά γεμάτη μεγάλα αγκάθια, σύντομα θα μπουμπουκιάσει πιστεύω...

Τα γύρω περιβόλια καταπράσινα, και τα δέντρα φορτωμένα καρπούς!...

Εντοπίζοντας δορυφόρους!... :)

Αυτό το μικρό δεντράκι ήταν το θαύμα της ημέρας! Πέντε κλαδιά όλα κι όλα, και ένα σακί καρποί πάνω τους!!! χαχαχα!!! Το παραδέχομαι, έχει τσαγανό αυτό το δεντράκι!... Θα το θυμάμαι όταν θα τα βάζω κάτω, για να παίρνω τα πάνω μου... :)

Μετακινούσαν το τρίποδο από σημείο σε σημείο, παίρνοντας διάφορες μετρήσεις...

Εγώ πάλι, μάλλον έβγαζα ωραιότατες φωτογραφίες για τη διαφήμιση του Life πορτοκάλι!!! :P

Εεεε, με βάρεσε η ζέστη!... Ή- πολύ πιθανόν- βαρέθηκαν να με ακούνε, και αποφάσισαν να με φιμώσουν!!!

Μετρήσεων συνέχεια...

Ένα πηγάδι στόλιζε την διπλανή αυλή... Σαν από άλλη εποχή...

Όμορφη περατζάδα η παραλία..

Τα δρομάκια και τα στενά με έκαναν να νοσταλγίσω το χωριό μου...

... και η θάλασσα το καλοκαίρι...

Φαίνεται πέσαμε πάνω σε προπόνηση. :)

Όμορφη εκδρομή, αγαπημένα πρόσωπα, γλυκές αναμνήσεις... Υπάρχει καλύτερος τρόπος να πολεμήσεις τη ρουτίνα;... :)

Εύχομαι να έχετε όλοι μια όμορφη εβδομάδα!... Και μην ξεχνάτε πως για 6 μέρες ακόμα τρέχει το "Ηλιόλουστο δώρο"!!!

Φιλιά!

{Μιχάλης Χατζηγιάννης_ Εκδρομή}

Να ξυπνάω και να' μαι μαζί σου....

Επέστρεψα. Γεμάτη.
Καλώς σας βρήκα!!!...





{Να ξυπνάω και να' μαι μαζί σου_ Έλενα Παπαρίζου}

Η δικιά μου Πάτρα...
(Φωτορεπορτάζ θα ακολουθήσει σε απόμενη ανάρτηση...!)

✰★✰★✰★✰

Θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς για τα καλά σας σχόλια και τις συμμετοχές σας στον μικρό μου διαγωνισμό! Όπως επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω τα sites KERDISETO και www.tixerakias.com που δημοσίευσαν προς μεγάλη μου χαρά κι αυτά το διαγωνισμό!

Συνεχίστε να δηλώνετε συμμετοχή, μέχρι τις 10 του μήνα!!!

  



Δυνατές αγάπες...

✿✿✿

Μ' έπιασε από το χέρι και καθήσαμε στο παράθυρο.
-Κοίτα, της λέω. Όλα γκρεμίστηκαν... Όλα είναι ξερά. Βρώμικα... Τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο.
-Ναι..., μου είπε ύστερα από σκέψη. Έτσι είναι. Όμως... Έλα να δεις κάτι. Εκεί... Στο βάθος του κήπου. Βλέπεις; Βλέπεις ένα κλαδί ανθισμένης αμυγδαλιάς; Αυτό θα πάρεις οδηγό, μικρή αγαπημένη μου Αργυρένια. Κι αν ακούσεις καλά τι θα σου πει, σίγουρα θα σε ξαναβγάλει στο δρόμο της ζωής. Περίμενε. Πάω να στο φέρω...
Κατέβηκε στον κήπο και μου' φερε ένα μεγάλο κλαδί ανθισμένης αμυγδαλιάς. Το' βαλε σ' ένα ανθοδοχείο και τ' ακούμπησε στο κομοδίνο μου.
-Κοίτα ν'ακούς καλά τι θα σου λέει.
Μου είπε με το πιο γλυκό χαμόγελο του κόσμου.
Κι έφυγε.
Όλα γκρεμίστηκαν. Τίποτα δεν είχε απομείνει όρθιο. Μόνο ένα κλαδί ανθισμένης αμυγδαλιάς.

{Αλκυόνη Παπαδάκη_ Το ταξίδι που λέγαμε...}

ღ ℒℴνℯ ღ



 Τέτοιες όμορφες σκέψεις έχω απόψε... Για αγάπες... Αγάπες αδελφικές, σαν αυτή της Αργυρένιας και της Απολλωνίας, που ποιος ξέρει αν τελικά έκαναν το ταξίδι που λέγανε... Που όμως "φτάνει που, ενώ τρύπησε το τσεπάκι της ψυχής μας, δεν χάσαμε ποτέ τα ναύλα του ονείρου!"...

Ή και αγάπες ερωτικές...




{Μια αγάπη δυνατή_ Μηδενιστής feat. Αντιγόνη Τσιπλακίδη}

ೋღ ♥ ღೋ

Έφτιαξα βαλίτσα, φεύγω για Πάτρα αύριο... Για καλό. Για γιορτή. Για αγάπη...

Είναι περίπλοκο τελικά...

Αγάπη αληθινή, δυνατή: δύσκολο, μα υπάρχει!...

Βρήκα τον άγγελό μου...

Όλοι μας έχουμε.

Εγώ βρήκα τον δικό μου, τον πήρα και φεύγουμε...

Σας φιλώ...


Υ.Γ. Μην ξεχνάτε να δηλώνετε συμμετοχή στο "Ηλιόλουστο δώρο" μου!!! :)
Και να το προωθείτε μέσω και του δικού σας μπλόγκ! :)

Ηλιόλουστο δώρο!...

Η αλλοφροσύνη μου δεν έχει όρια! Η μία ανάρτηση μες στην μαύρη μαυρίλα, η άλλη μες στην καλή (χαζο)χαρά!... Δεν φταίω εγώ, ο ήλιος! Λάμπει σήμερα, σπρώχνοντας την άνοιξη να έρθει λίγο πιο κοντά... Μωρέ, καλά τα λέει η μαμά Μαρία!...



❥~❥~❥

Εδώ και αρκετό καιρό αποφάσισα ότι μου αρέσουν τρελά οι διαγωνισμοί και τα give-aways... Νομίζω καταλαβαίνετε που το πάω...!

Με αφορμή λοιπόν τους 250 αναγνώστες μου (καλά, 248 είναι αυτή τη στιγμή, αλλά δεν κρατιέμαι εγώ!!!), έφτιαξα ένα μικρό σημειωματάριο, και θα ήθελα να το κάνω δώρο σε μια/έναν από σας, μετά από κλήρωση!

Εμπρός όψη

Πίσω όψη

Η διαδικασία για να συμμετάσχετε στο διαγωνισμό, γνωστή: 1) αφήνετε το σχόλιό σας κάτω από αυτή την ανάρτηση, και 2) προωθείτε το give- away μέσω του δικού σας μπλογκόσπιτου ή μέσω facebook!
Ο διαγωνισμός λήγει το Σάββατο 10 Μαρτίου, και θα κανω την κλήρωση την Κυριακή 11 Μαρτίου!
Καλή επιτυχία σε όλες!!!

Να μην ξεχάσω να ευχαριστήσω τη Λένα για το βραβείο που μου χάρισε!!!

❥~❥~❥

Νομίζω ότι τώρα μπορώ να επιστρέψω στο διάβασμά μου... Πφφφ... Καλημέρες!!!

Keep Walking Greece...

Μια εταιρεία επιλέγει να λάβει το μέρος μας... Και να ξεκινήσει μια καινούρια διαφημιστική εκστρατεία, εκμεταλλευόμενη τα γεγονότα που μας συγκλονίζουν... Δεν μπορώ να καταλήξω αν το θεωρώ σωστό ή όχι... Αν με συγκινεί ή αν με προβληματίζει και με προσβάλει... Θα μείνω στις όμορφες εικόνες... Και στο ευγενικό σχόλιο κάτω από το βίντεο "Keep Walking Greece... I want to express my total support to the Greek people. Leading the World with Reason and Vision AGAIN..."




Υ.Γ. Επιλέγω να μείνω σε αυτό το σχόλιο, μιας και τις τελευταίες μέρες έχω διαβάσει και σχόλια του τύπου: "So you really think that our european economy has to suffer from 1 country? if those cuts will not take place the whole european economy will crash. You want the end of the Euro? You want taxes and all that stuff back? Well Anonymus, this is the first time I have to tell you, that you are fighting at the false place. Sometimes there have to be some victims to save the majority. And that is, what y...ou have to accept. You can't save everyone. And you can't change the faults of thise states. "

Σχόλια που με συγκλονίζουν και με πικραίνουν, που με προσβάλλουν ως άνθρωπο... Που με κάνουν να σκέφτομαι "Πού πήγε η ανθρωπιά σας;! Μόνο τη μικρή, τέλεια ζωούλα του κοιτάει ο καθένας, και τίποτα παραπέρα, τίποτα για τον υπόλοιπο κόσμο γύρω του..." Δεν μπορώ να πιστέψω πόσο εκ του ασφαλούς μπορούν να μιλούν μερικοί άνθρωποι. Όταν εσύ θα είσαι στη θέση μου, θα ζητάς βοήθεια. Και θα σου δώσω.

Θα 'χω Φύγει Μακρυά...

Και να που η καταιγίδα την οποία οσμησόμουν στην ηρεμία των προηγούμενων ημερών ήρθε τελικά...

Και δεν ξέρω τι μου γίνεται...

Η Αθήνα καίγεται... Όπως το μέλλον μου...

Κάποιοι παίζουν με την ελπίδα μου... Την ώρα που ξεπουλιέται ό,τι έμεινε στην χώρα αυτή, οι "Εθνοπατέρες" μας βλέπουν το ματς ΠΑΟ- Ξάνθη... Τουλάχιστον έτσι φαίνεται από την φωτογραφία που βγήκε στη φόρα νωρίτερα, από το εντευκτήριο της Βουλής.

(Την δημοσιεύω τώρα, πριν εφαρμοστεί κα επισήμως η περιβόητη ACTA και με πάνε σούμπιτη μέσα...)

Δεν ξέρω τι να πω... Τι άλλο;

Το απόγευμα συζητούσαμε με το αγόρι μου σε ποιανού το χωριό θα καταφύγουμε... Ποιο είναι πιο αυτάρκες... Ή μήπως πρέπει να ακολουθήσουμε όσους έφυγαν για εξωτερικό;... Σε ποια χώρα θα μπορούσαμε να προσαρμοστουμέ καλύτερα... Αυστραλία, Ιαπωνία, Καναδάς... Πως θα βοηθήσουμε τους δικούς μας... Που είναι τα όνειρα μας... Πώς θα ζήσουμε μαζί...

Όπως είπε κι ένας φίλος.. "Κι αν έχει πιο κάτω, δεν ξέρω αν θέλω να το δω. Ούτε να το ζήσω."


{Θά 'χω Φύγει Mακρiά_ Active Member_ Απο Το Cd Μύθοι του Βάλτου -1998-}

Κι εσύ ψυχή μου με ρωτάς για ποιον ακόμα φωνάζω

για ποιον γελάω δυνατά και ποιον τρομάζω...

Για ποιον λαό, για ποιον θεό, για ποιους αγώνες,

για ποια αδέλφια, ποιους χειμώνες, ποιες εικόνες...

Τι να τα κάνω όλα αυτά που φτύσαν πάνω στ' όνειρό μου;

Αυτά που αποτελειώσανε το λαβωμένο ξωτικό μου...

Να τελειώνω. Δεν θέλω από κανέναν γιατρειά.

Θέλω να φύγω μακρυά...

˙·٠•●✿♪ ♫ ♬♭♬ Music time ♩♪♫♩♪✿●•٠·˙

Μέρες τώρα μου έχει κολλήσει αυτό το τραγούδι (ας είναι καλά η φίλη μου, η Μαριλένα!)...

Πόσο ταλέντο παίζει να έχουν αυτά τα παιδιά! Θα ήθελα να τους κλέψω λίγο, αλλά να μην το ξέρει κανείς! ^.^

Δεν μπήκα καν στον κόπο να ακούσω το πρωτότυπο, αυτή η εκτέλεση ηχεί πλεόν μόνιμα στ' αυτά μου!...

{Somebody That I Used to Know_ Walk off the Earth Gotye Cover}

٠•●✿✿●•٠

Οι μέρες κυλούν ήρεμα... Με ησυχία, σαν αυτή που προμηνύει καταιγίδα... :/

Αυτός ο φιλαράκος μου κρατάει συντροφιά στο διάβασμα φέτος... :)
Μου τον έφτιαξε η μαμά- Μαρία, να τον κάνω δώρο στο αγόρι μου...

Ο ουρανός από το γραφείο μου, σήμερα... Ένα από τα πράγματα που απολαμβάνω στην δουλειά μου είναι αυτή η πέρα- ως- πέρα τζαμαρία μου!... Τι άλλο θέλω...

٠•●✿✿●•٠

Studying moodboard...

Μόλις σήμερα έμαθα τι είναι τα moodboards και δεν κρατήθηκα να φτιάξω το πρώτο μου! Thanks to Dee-dee...

Σήμερα και αύριο πήρα άδεια από την δουλειά, για να διαβάσω για το μάθημα που δίνω την Δευτέρα. Φυσικά αυτή η εξεταστική δεν διαφέρει σε τίποτα από τις άλλες! Δεν έχω καμία όρεξη για διάβασμα, και κάθε μισή σελίδα που διαβάζω σταματάω για να ασχοληθώ με κάτι άλλο!... Στο τέλος βέβαια διαβάζω... Αλλά θα προτιμούσα να πίνω απλά το τσαγάκι μου και να κάνω όνειρα κοιτώντας τον χειμωνιάτικο ουρανό απ' το παράθυρο...

Δε βαριέσαι... Έτσι είναι και έτσι θα είναι, και δεν παραπονιέμαι... Τίποτα δεν κερδίζεται χωρίς τον κόπο του, κι εγώ έχω κάνει αρκετό για να τα παρατήσω τώρα στο τέλος... :)
Άλλωστε, μόνο ενδυναμώνοντας τον εαυτό μου μπορώ να κάνω τελικά όνειρα...

Έχω όμορφη διάθεση αυτές τις μέρες... Υπάρχει κάτι θετικό κοντά μου, που μόνο εγώ το αναγνωρίζω και το αισθάνομαι, και το ευγνωμονώ...

Καλημέρες λοιπόν, και μην στεναχωριέστε για τίποτα... :)

Ααααααααααα!!!!!....

Definitely...

Έμαθα, μαθαίνω και θα μάθω... Vol1

Μεγαλώνοντας, άρχισα να απορώ με την εφηβική μου συμπεριφορά- όσον αφορά τους... έρωτες (συμπεριφορά που μάλλον υιοθετούν πολλά παιζάκια)!...

Και εξηγούμαι: είσαι κοριτσάκι- σου αρέσει ένα αγοράκι- και κάνεις τα πάαααντα για να μην το μάθει! Κάνεις σαν τρελό μην σε καταλάβει, μην υποψιαστεί τίποτα, μην γελάσει μαζί σου!... Και στο τέλος, δεν μαθαίνει τίποτα, και ο έρωτας μένει ανεκπλήρωτοοοοος...

Και συλλογίζομαι και λέω: γιατί βρε γλυκό μου ζουμπουρλούδικο εφηβάκι;! Ποιο είναι το νόημα να αγαπάς ένα αγοράκι και να μην θες να του το πεις; Να κρύβεσαι και να βασανίζεσαι μόνο σου! Πες το να πάει στο καλό βρε γλυκό μου!...

Επίσης, μεγαλώνοντας (και θα νομίζει κανείς ότι είμαι 500 χρονών τόσες φορές που το είπα!), πάντα συλλογιζόμουν ότι όλα θα ήταν πολύ πιο εύκολα αν λέγαμε στους ανθρώπους ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που θέλαμε από αυτούς!... Καταλαβαίνω ότι πολλές φορές θέλουμε ο άλλος (κυρίως η σχέση μας, αλλά και οι φίλοι μας) να μας καταλαβαίνει και να μην χρειάζεται να λέμε πολλά... Άλλά βρε παιδί μου... Δεν γίνεται πάντα αυτό! Δεν γίνεται ο άλλος να σκέφτεται ακριβώς όπως εσύ, να εκπαίμπετε ακριβώς στο ίδιο μήκος κύματος, ή τέλος πάντων να μυρίζει κάθε φορά τα νύχια του! Το έμαθα πιστεύω αυτό, και πλέον θα έλεγα ότι έχω φτάσει και στην άλλη άκρη: λέω όλα όσα αισθάνομαι, ακόμη κι αν κουράσουν/ ζαλίσουν/ στεναχωρήσουν τον άλλο...

Τέλος πάντων, μιας και όπως καταλάβατε σήμερα εγκαινιάζω νέα ενότητα για να μοιράζομαι σκέψεις και κυρίως μαθήματα ζωής που παίρνω, τα συμπεράσματα του παραληρήματός μου είναι τα εξής:

Γιατί ΠΕΡΙΠΛΕΚΟΥΜΕ την ζωή μας;!

Σου λείπει κάποιος;....... Τηλεφώνησέ του.

Θες να συναντήσεις κάποιον;...... Κάλεσέ τον.

Θες να σε καταλαβαίνουν;...... Εξήγησε.

Έχεις ερωτήματα;...... Ρώτα.

Δεν σου αρέσει κάτι;...... Πες το.

Σου αρέσει κάτι;...... Δήλωσέ το.

Θέλεις κάτι;...... Ζήτησέ το.

Αγαπάς κάποιον;...... Πες του το.

Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι γίνεται μέσα στο μυαλό σου.

Είναι καλύτερο να εκφράζεσαι από το να αναμένεις.

Έχεις ήδη το ΟΧΙ, πάρε το ρίσκο να διεκδικήσεις και το ΝΑΙ.

Έχουμε μόνο μια ζωή.

Keep It Simple Stupid!

Life goes on...

_{I want to keep dreaming...}


^{There comes a time
When we head a certain call
When the world must come together as one
There are people dying
And it's time to lend a hand to life
The greatest gift of all}

^{We can't go on
Pretending day by day
That someone, somewhere will soon make a change
We are all a part of
God's great big family
And the truth, you know love is all we need..}

Ν' ακούσω τη σκιά σου να μου φωνάζει "Γεια σου!"...

{Άχ, να σε δώ_ Ορφέας Περίδης}

✿ܓ

Έμαθα τόσα από σένα. Μα κυρίως δύο πράγματα... Να αγαπώ τους ανθρώπους γύρω μου, να τους προσφέρω, να δίνω, ΝΑ ΔΙΝΩ. Και να παλεύω για τη ζωή μου ώς το τέλος. ΝΑ ΑΓΑΠΩ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΛΕΥΩ ΓΙ' ΑΥΤΗ.

Σ'ευχαριστώ, γι' αυτά και γι' άλλα τόσα. Θα σε θυμάμαι πάντα. Εσένα, κι όσα έζησα δίπλα σου. Αντίο χαζουλίνα μου.

✿ܓ

Τα χαλαρωτικά cup-cakes...

Μην παρεξηγηθώ! Δεν έχουν τίποτα "περίεργο" τα cup-cakes μου! Όλα τα υλικά είναι αγνά και αθώα! Απλά η ενασχόληση με την ζαχαροπλαστική απόψε ήταν άκρως απολαυστική και πολύ δημιουργική για μένα.

Τις προάλλες συζητούσα με την μαμά Μαρία ότι, ενώ έχω πολύ δημιουργική όρεξη τον τελευταίο καιρό, δεν με τραβάει τίποτα απ' όλα όσα έχω κάνει ως τώρα... Αγαπώ το scrapbooking, το card making, το κόσμημα, το decoupage, αλλά πάντα ήξερα μέσα μου ότι η δική μου η έμπνευση και η δημιουργιότητα έρχεται (απρόσκλητη και με σφοδρότητα μπορώ να πω!) μόνο όταν θέλω να φτιάξω κάτι για κάποιον... Γι' αυτό και δεν είμαι- θα έλεγα- παραγωγική. Δημιουργώ για μένα, για κάποιο μέλος της οικογένειάς μου, για κάποιον φίλο μου, για κάποιον φίλο φίλου μου και πάει λέγοντας...

Για να μην τα πολυλογώ, εδώ και αρκετές μέρες είχα μια απίστευτη όρεξη να φτιάξω cup-cakes! Την αρχή την κάναμε μες στα Χριστούγεννα με την φίλη μου την Μέλια, όταν- εν μέσω ζαχαροπλαστικού οίστρου!- φτιάξαμε μεταξύ άλλων και πετυχημένα cup-cakes! Μετά λοιπόν την πρώτη επιτυχία... γλυκάθηκα και ήθελα να ξαναφτιάξω! Και αφού κάναμε σκασιαρχείο σήμερα από τη σχολή, είπα "ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ!" και καταπιάστηκα!

Η συνταγή έχει ως εξής:

ΥΛΙΚΑ:

• 125 γρ. βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
• 175 γρ καστανή ζάχαρη
• 2 αυγά
• 200 γρ αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
• 2 κουτ.σούπ. κακάο
• 100 ml γάλα
• 100 γρ κουβερτούρα (70% κακάο), λιωμένη
• 2 κουτ.σούπ. Irish cream liquer (προαιρετικά)

Για την επικάλυψη:

• 100 γρ σκούρα σοκολάτα, σε κομμάτια
• 3 κουτ.σούπ. κρέμα γάλακτος
• Τρούφα, smarties, καρύδα, ανάλατοι ξηροί καρποί, γλάσο, δημητριακά ή ό,τι έχετε τέλος πάντων στα ντουλάπια σας!!!

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

• Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 170C. Βάλτε στα φορμάκια χαρτάκια για muffins, εκτός αν χρησιμοποιήσετε αλουμινένια (οπότε βουτυρώστε τα) ή από σιλικόνη.
• Χτυπίστε το βούτυρο με τη ζάχαρη. Ρίξτε ένα- ένα τα αυγά μέχρι να γίνει ομοιογενές το μίγμα. Ρίξτε το αλεύρι και το κακάο και ανακατέψτε. Προσθέστε το γάλα, τη λιωμένη σοκολάτα και το λικέρ (αν χρησιμοποιήσετε).
• Βάλτε το μίγμα στα φορμάκια και ψήστε για 20-25 λεπτά, ή ώσπου να φουσκώσουν και να φαίνονται ψημένα εξωτερικά. Μπορείτε πάντα να δοκιμάσετε αν είναι έτοιμα βυθίζοντας μια οδονογλυφίδα.
• Για την επικάλυψη, λιώστε την κουβερτούρα και την κρέμα γάλακτος σε μπεν-μαρί, ώστε να φτιάξετε την γκανάς. Παίξτε με ό,τι υλικά έχετε. Το αποτέλεσμα σίγουρα θα είναι αξιολάτρευτο!!!

Να και μερικές φωτογραφίες από την δική μου προσπάθεια...

Οι φόρμες από σιλικόνη βολεύουν πολύ και κυκλοφορούν σε υπέροχα σχέδια! Αρκεί να μην τις πλύνεις στο πλυντήριο πιάτων: παίρνουν μυρωδιά από τα υπόλοιπα άπλυτα και μετά μυρίζει και ό,τι κι αν φτιάξετε σε αυτές! Μπλίαξ!...

Τα φορμάκια αυτά θέλουν οπωσδήποτε βουτύρωμα.

Θα μπορούσα να βουτήξω μέσα, αλλά συγκρατήθηκα (γιατί δεν θα έφτανε για τα φορμάκια, όχι τίποτα άλλο!)

Φουθκώνουν!!!

Βγήκαν τα πρώτα!.... ^_^

Πειράσμός... Κόλαση... Στα πατώματααα... Δεν ξέρω πως να το περιγράψω! Και ευτυχώς βγήκαν πεντανόστημα! (Όπως βλέπετε, χαίρομαι μόνη μου!...)

Μωρέ, το πρώτο το τσίμπησα as soon as possible! Με λίγο γαλατάκι, ό,τι πρέπει για βραδυνό!

Καληνύχτεςςς...

Πάρε να'χεις!!!

Έχω ΛΙΩΣΕΙ στο γέλιο από την ώρα που το είδα! Δεν μπορούσα παρά να το μοιραστώ μαζί σας!!!



Όχι, πείτε μου τι σκεφτόταν η κακιασμένη η δεξιά γάτα!!!

Χρόνια πολλά Γιάννη, Ιωάννα!

Ο κάθε Γιάννης είναι μια ιστορία, είναι ένας πόνος που σου φέρνει ευτυχία!...


Στους εορτάζοντες και τις εορτάζουσες!!!
Χρόνια μας πολλά βρε! ^.^

New year's resolution... duh...

2012... Νέα χρονιά, νέοι στόχοι... Ναι, οκ...

ΤΙ παθαίνει ο κόσμος κάθε Πρωτοχρονιά κι αποφασίζει πως ΤΩΡΑ είναι η ώρα για αλλαγή;... Πφφφ... Τι είναι αυτό που έχει η μέρα αυτή, που σηματοδοτεί την προσπάθεια μετάβασης από μια κατάσταση που δεν μας αρέσει σε μια κατάσταση που ιδανικά θα θέλαμε να πάμε, και που ΔΕΝ το έχουν οι υπόλοιπες μέρες το χρόνου;... (ξανά) Πφφφ...

Τέλος πάντων, εγώ για μια ακόμη φορά αποφάσισα να μην βάλω ΚΑΝΕΝΑ στόχο την Πρωτοχρονιά, μιας και το βρίσκω πολύ καταπιεστικό, βρε αδερφέ!... Θα έρθουν μέρες και στιγμές μέσα στον χρόνο, που θα ξέρω ότι είναι το σωστό timing για να πάρω μια απόφαση, και να την υλοποιήσω μέχρι τέλους...

Για να μην δυσαρεστήσω όμως τη νέα χρονιά, θα κάνω κι εγώ τα παρακάτω:

Κι άμα του αρέσει του καινούριο χρόνου! Ε, μα πια!!! 

Ένας παράδεισος για το 2012 παρακαλώωωω!!!...

Ένας αρχαίος κινέζικος θρύλος λέει ότι κάποιος μαθητής ρώτησε τον δάσκαλο του:
«Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;»

Ο δάσκαλος του απάντησε:
«Πολύ μικρή κι ωστόσο, έχει μεγάλες συνέπειες. Έλα να σου δείξω την Κόλαση».

Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από μια μεγάλη χύτρα με ρύζι. Όλοι ήταν πεινασμένοι και απελπισμένοι καθένας είχε από ένα κουτάλι που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή κι έφτανε ως τη χύτρα. Κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι, που δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα. Η απελπισία και η ταλαιπωρία ήταν φοβερή.

«Έλα» είπε ο δάσκαλος λίγο μετά. «Τώρα θα σου δείξω τον Παράδεισο».

Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, πανομοιότυπο με το πρώτοʼ υπήρχε η χύτρα του ρυζιού, η ομάδα ανθρώπων, τα ίδια μακριά κουτάλια, όμως εκεί όλοι ήταν ευτυχισμένοι και χορτάτοι.

«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο μαθητής. «Γιατί είναι τόσο ευτυχισμένοι εδώ ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι, τη στιγμή που όλα είναι ίδια;»

«Δεν το κατάλαβες;», χαμογέλασε ο δάσκαλος.
«Καθώς τα κουτάλια έχουν μακριά χερούλια και δεν μπορούν να φέρνουν το φαγητό στο στόμα τους, εδώ έμαθαν όλοι να ταΐζουν ο ένας τον άλλον».

Μακάρι η χρονιά που έρχεται να μας φέρει πιο κοντά τον έναν στον άλλο, να μας κάνει πιο δυνατούς, να χαρίσει πολλά χαμόγελα και λίγα δάκρυα... Εύχομαι υγεία και ευημερία σε όλους... Αγάπη... Υπομονή... Καλή παρέα... Να θυμόμαστε ότι την Κόλαση και τον Παράδεισο, τους κρύβουμε κατά πολύ μέσα μας... Και μπορούμε να τους χαρίσουμε το ίδιο εύκολα... Ας χαρίσουμε ο ένας στον άλλο τον Παράδεισο φέτος...

Σας ευχαριστώ για τις ευχές σας στην προηγούμενη ανάρτηση, να είστε καλά...

Ευτυχισμένο το 2012!!!

My only hope...

Όταν ξέρεις πως κάπου υπάρχει μια και μόνη ελπίδα για σένα...

Υ.Γ. Έχω χαθεί, και κατά πάσα πιθανότητα θα συνεχίσω να είμαι χαμένη για αρκετό καιρό... Εύχομαι να είστε όλοι καλά, και να δημιουργείτε... Φιλιά!