Καλώς ήλθατε! Ελπίζω να σας κρατήσω ευχάριστη συντροφιά με τις ανησυχίες μου: ζωή, σχέσεις, καλλιτεχνικές δημιουργίες, ταξίδια, φωτογραφία, τραγούδι, προβληματισμοί και πολλά άλλα!...
RSS

Translate my blog in your own language!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

Τριήμερο ανάσας...


Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα, λέει το τραγούδι...
Κι εγώ αυτό το τριήμερο στη Ζάκυνθο, όλο σε μπαλκόνια καθόμουν!!!



Στο πόρτο Λιμνιώνας...



Στο ψήλωμα, στην Μπόχαλη...




 


Στο "Μύθο", στην Λίμνη Κεριού...



 

Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα!...
Στ' ορκίζομαι, παρέα θα'ρθούνε μέρες καλές!... :)

Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

Κοίτα...



...πόσες χιλιάδες καλοκαίρια!

Τελικά, αυτές οι μικρές αποδράσεις, αυτές οι μικρές στιγμές τρέλας και η καλή παρέα είναι που κάνουν τη διαφορά...

Καλή εβδομάδα!..

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012

Παράξενα της πόλης φώτα...


Σε μια πρόσφατη εξόρμισή μας, στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, υπήρχε αυτό το ξεχωριστό φωτιστικό...


Μου τράβηξε αμέσως την προσοχή! Είχε κάτι από νεραϊδοδάσος, και μου φάνηκε πανεύκολο στην κατασκευή!...

Με μια πρόχειρη εκτίμηση, ο... καλλιτέχνης χρησιμοποίησε γάζα, την οποία έβαψε και τύλιξε γύρω από το καλώδιο και μετά της έδωσε σχήμα και την σταθεροποίησε με κάποια κόλλα, atlacoll ή κάτι τέτοιο... Μετά όλο αυτό το στερέωσε από το κουρτινόξυλο με ένα συρματάκι... Et voila!

  

Έχω ένα παλιό φωτιστικό σε παρόμοιο σχήμα... Σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να το ανασκευάσω ώστε να μοιάζει με αυτό. Πώς να βάψω άραγε τη γάζα;... Με σπρέι;... Και τι κόλλα να χρησιμοποιήσω;... Μήπως Powertex;... Και πως θα δώσω αυτό το ωραίο σχήμα στα λουλούδια;... Ίσως αν χρησιμοποιούσα μπαλόνια...



Κάθε συμβουλή δεκτή!... Θα επανέλθω κάποια στιγμή (ελπίζω σύντομα) με το κατόρθωμά μου!

Μέχρι τότε, εύχομαι...


Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012

Πάμε ξανά...


Πάμε ξανά...


Τώρα τελείωσε το διάβασμα... 



Τώρα θέλω όμορφα φεγγάρια...



Θέλω τάβλι στη "Σχεδία"...



Θέλω καυτά ηλιοβασιλέματα...



Θέλω περισσότερη αγάπη δίπλα μου...



Τώρα ξεκινούν οι εκδρομές για μπανάκια με τους φίλους μου...



Και πάω στην δουλειά κάθε μέρα με την επλίδα ότι "σήμερα όλα θα είναι καλύτερα"...



Σας πεθύμησα... Ελπίζω να τα λέμε πλέον πιο συχνά... Τα φιλιά μου σε όλους!...




{Υπνόσακος_ Μπάμπης Στόκας}

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012

Ένα βαγόνι γεμάτο «νεκρούς» στο μετρό της Αθήνας...




"Άνοιξα τα μάτια λίγο πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Αυτό συμβαίνει τις μέρες του άγχους.

Πρώτη σκέψη της ημέρας ''δεν έχω πληρώσει τη ΔΕΗ''. ''Γαμώ τη ΔΕΗ'', η επόμενη σκέψη. Το αντίδοτο του άγχους κοιμάται δίπλα μου. Ευτυχώς. Μέχρι να φτάσω στο μετρό η ΔΕΗ έχει γίνει μια δουλειά που θα ταχτοποιήσω αύριο.

Μπαίνω στο μετρό. Αλλάζω γραμμή στο Σύνταγμα και μπαίνω στο βαγόνι που με οδηγεί στον τελικό προορισμό. Μόλις που πρόλαβα να βρω τη γωνιά μου και να βγάλω το βιβλίο, μια σπαρακτική φωνή από δίπλα επαναλαμβάνει 'Δε μπορώ να πάρω ανάσα', ΄Χάνομαι'. Είναι μια γυναίκα γύρω στα 40 με τα ρούχα της δουλειάς. Έχει ιδρώσει, το βλέμμα της φανερώνει απελπισία, δε μπορεί να πάρει ανάσα. Παθαίνει έμφραγμα, κρίση πανικού, τι συμβαίνει; Οι διπλανοί της δεν την κοιτάνε καν. Την πλησιάζω. Δεν κουνιέται κανείς.

Μόνο εγώ την ακούω ρε; Τι γίνεται;

Στη διαδρομή μέχρι την επόμενη στάση, φωνάζει σπαρακτικά πως δεν έχει ανάσα. Κουνάει τα χέρια της για να κάνει αέρα στο πρόσωπο της. Σηκώνεται όρθια, το σώμα της έχει μια κλίση προς τα πάνω σαν να προσπαθεί να βγει πάνω από όλους μας, για να αναπνεύσει.

Δε νιώθετε ρε σείς την απελπισία της;

Η οδηγός του μετρό έρχεται στο βαγόνι μας και με πολύ αυστηρό ύφος της λέει ' Σας παρακαλώ κυρία μου, περάστε έξω'. Δε μπορώ να καταλάβω τι γίνεται, γιατί της μιλάει έτσι, τι έκανε λάθος; Τη βοηθάω να βγει έξω. Την ώρα που βγαίνει φωνάζει 'Είχε σταματήσει για χρόνια. Με έχει πιάσει κρίση πανικού. Χάνομαι'. Ζητάει απελπισμένα ένα μπουκάλι νερό. Το ξέρω ότι δεν έχω στην τσάντα, αλλά κοιτάω. Δε ξέρω τι να κάνω. Ένα μπουκάλι νερό ρε σεις. Ο χρόνος έχει παγώσει στην αποβάθρα. Στην απόλυτη ησυχία μια γυναίκα φωνάζει την απελπισία της. Δε μπορεί να αναπνεύσει.

Την ακούτε;

Γιατί κοιτάτε όλοι έτσι; Τι έχετε πάθει ρε; Τι σας συμβαίνει;

Ένας ζωντανός ανάμεσα τους της ρίχνει ένα μπουκάλι νερό στα μαλλιά, μια άλλη ζωντανή της δίνει οδηγίες για βαθιές ανάσες. Συνέρχεται. Ηρεμεί. Η ανάσα της κοπάζει, αλλάζει το βλέμμα της. Ζητάει συγνώμη.

Σας ζητάει συγνώμη ρε.

Πλησιάζει το βαγόνι, κάνει να ξαναμπεί. Δυο γυναίκες γύρω στα 60 δεν την αφήνουν. Απαγορεύεται να μπεις της λένε. Η κοπέλα που την είχε βοηθήσει νωρίτερα κι εγώ από λίγο πιο πίσω τους απαντάμε. Τι σημαίνει απαγορεύεται; Οι πόρτες κλείνουν, η γυναίκα μένει απέξω, το μετρό φεύγει.
Τι συμβαίνει; Υπάρχει κάποιος άνθρωπος εδώ μέσα ή έχετε πεθάνει όλοι ρε σεις;
Κλαίω. Δεν είναι μόνο η απελπισία της και τα σπαρακτικά της λόγια που με έχουν λυγίσει. Είναι που δεν υπάρχουν ζωντανοί. Τι έχουν πάθει; Δε μπορώ να συγκρατήσω με τίποτα τα δάκρυα μου. Τα σκουπίζω. Ό άντρας δίπλα μου με κοιτάει.

Τι με κοιτάς ρε; Κι αυτό σου φαίνεται περίεργο; Νιώθεις ρε;

Κι άλλος ένας ζωντανός, γύρω στα 60, κλαίει κι αυτός. Δεν προλαβαίνω να τα μαζέψω και πέφτουν κι άλλα. Κλαίμε εμείς για σας, τρέχουμε εμείς για σας. Για σας, τα ζόμπι με τις ωτοασπίδες που αγχώνεστε να φτάσετε στη δουλειά σας. Που κοιτάνε παγωμένοι, που μπροστά στην απελπισία του άλλου μάθατε μόνο να παγώνετε. Δε σκεφτήκατε σε καμία στιγμή άραγε πως θα μπορούσατε να είστε εσείς στη θέση της; Δε ξέρω πως τα καταφέρνετε.

Βγαίνω από το μετρό. Θέλω να μιλήσω σε έναν ζωντανό. Τα λέω. Κλαίω. Πρώτα μια περιγραφή, μετά η στεναχώρια και τα δε θέλω να ζω εδώ, κωλοέλληνες.

Εδώ, η ζωή δυσκολεύει. Νομίζεις πως θα την αντέξεις, από τη μία σκέφτεσαι πως εσύ πρέπει να συνεχίσεις να είσαι αυτός που θα βοηθήσεις τη γυναίκα που χάνεται και από την άλλη δεν αντέχεις άλλο να τους κοιτάς όλους αυτούς τους παγωμένους. Τους αδιάφορα παγωμένους.

Καθώς έμπαινα στο γραφείο, με έπιασα να φωνάζω σιωπηλά αυτά που δεν είπα στην 60άρα με το απαγορεύεται. Πόσα 'εσείς μας φέρατε ως εδώ' να επανέλαβα άραγε.

Την ξέρω την κρίση πανικού. Είναι μια σκέτη φρίκη. Ωμή απελπισία που σου κόβει την ανάσα. Αυτό που σε πεθαίνει όμως δεν είναι αυτό. Θάνατος είναι αυτά τα εκατοντάδες όρθια και καθιστά ζόμπι που παρακολουθούσαν. Τα σώματα τους έχουν παγώσει από το θάνατο. Η μόνη με ζεστό ακόμα χνώτο φώναζε 'χάνομαι' και 4-5 ζωντανοί της κρατούσαν το χέρι. Αυτοί, οι μόνοι ζεστοί".

To παραπάνω κείμενο έχει ρεκόρ δημοσιεύσεων στα κοινωνικά δίκτυα και δημοσιεύτηκε στο blog mpananas.wordpress.com.