Χειμωνιάτικη κλήρωση για το... ηλιόλουστο δώρο!!!

Ήρθε επιτέλους η μέρα της κλήρωσης!
Σαν πολύ κρύο δεν κάνει σήμερα, που θέλω να κληρώσω το ηλιόλουστο δώρο μου;;;...

Ας είναι...

Το τριαντάφυλλο μαράθηκε μέρες τώρα, θυμιζοντας μου ότι πλησιάζει η μέρα...

Πρέπει κατ' αρχάς να σας ευχαριστήσω για την συμμετοχή σας! Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν θα περίμενα τόση συμμετοχή!!! Έκανα πολλούς νέους φίλους μέσω αυτού του δώρου, και αυτό είναι που με κάνει πιο χαρούμενη απ' όλα! Πραγματικά...

Αρκετά με το μπλα μπλα, ας κάνω την κλήρωση ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! :p

Λοιπόν, λοιπόν...

Βήμα 1: Σας μετράω... Αφαιρώντας κάποια διπλά σχόλια, καθώς και αυτά σελίδων που πρόβαλαν την κλήρωση, και προσθέτωντας το όνομα της φίλης nadias που ο blogger αδιαφορούσε για την επιθυμία της να αφήσει σχόλιο... Μας κάνει συνολικά... 103 συμμετοχές! Gosh...

Βήμα 2: Βάζω τον αριθμό σας στο gadgetάκι του random.org...

Βήμα 3: Καιαιαιαιαιαιαι..... Τατάααααανννν!!! Νο 89!!!

Είναι η καινούρια μπλογκοφίλη μου, Agathi, που μου άφησε το παρακάτω σχόλιο:

Αγαθή μου, στείλε μου mail (μέσω του gadget που θα βρεις στην σελίδα Contact, βλ.πάνω) με τη διεύθυνσή σου, για να μπορέσω να σου στείλω το νέο σου σημειωματάριο!!! :)


Σας ευχαριστώ και πάλι όλους για τη συμμετοχή σας! Ευχαριστώ... :')

"Ακούς εκεί we blame you! Ηλίθιε!..."

Αστείρευτός ο αγαπημένος μου Αλκίνοος, τα λέει όλα πολύ ωραία...

Αν θέλετε διαβάστε, αξίζει τον κόπο...

We blame you!

Μια εκδρομή...

Από το blog του Paulo Coelho... σε δική μου μετάφραση...


(αυτές οι σημειώσεις γράφτηκαν τον Αύγουστο του 1986)

Καθόμασταν σε έναν κήπο, σε μια γαλλική πόλη.
- Καταβάθος, οι άνθρωποι παραπονιούνται, αλλά αγαπούν τις ρουτίνες, είπα.
 - Φυσικά, και ο λόγος είναι πολύ απλός: οι ρουτίνες δίνουν την ψευδή αίσθηση της ασφάλειας. Έτσι, το σήμερα θα είναι ακριβώς όπως το χθες, και το αύριο δεν θα φέρει εκπλήξεις. Όταν πέφτει η νύχτα, ένα μέρος της ψυχής παραπονιέται ότι τίποτα διαφορετικό δεν βίωσε, αλλά ένα άλλο μέρος είναι ευχαριστημένο- παραδόξως, για τον ίδιο αυτό λόγο.
Προφανώς αυτή η ασφάλεια είναι εντελώς ψευδής: κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τίποτα, και μια αλλαγή εμφανίζεται πάντα σε μια στιγμή που δεν το περιμένεις, αιφνιδιάζοντάς σε και χωρίς καμία πιθανότητα να αντιδράσεις ή να πολεμήσεις.

- Αν είμαστε ελεύθεροι να αποφασίσουμε ότι θέλουμε μια ενιαία, στρωτή ζωή, γιατί ο Θεός να μας αναγκάσει να αλλάξουμε;
- Τι είναι η πραγματικότητα; Είναι αυτό που φανταζόμαστε ότι είναι. Εάν πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι έτσι ή αλλιώς, τα πάντα γύρω μας "κρυσταλλώνουν", και τίποτα δεν αλλάζει για κάποιο χρονικό διάστημα. Ωστόσο, η ζωή είναι μια διαρκής εξέλιξη - κοινωνικά, πολιτικά, πνευματικά, σε όποιο επίπεδο μπορεί να είναι. Για να εξελιχθούν τα πράγματα, είναι απαραίτητο να αλλάξουν οι άνθρωποι. Καθώς είμαστε όλοι αλληλένδετοι, μερικές φορές το πεπρωμένο δίνει σε αυτή την λανθάνουσα εξέλιξη μια ώθηση.

- Γενικά με τραγικό τρόπο ...
- Η τραγωδία εξαρτάται από τον τρόπο που τη βλέπεις. Εάν επιλέξεις να είσαι θύμα του κόσμου, ό,τι σου συμβαίνει θα τροφοδοτεί τη σκοτεινή πλευρά της ψυχής σου, που θεωρεί τον εαυτό σου αδικημένο, πονεμένο, ένοχο και ότι η τιμωρία του αξίζει. Εάν επιλέξεις να κυνηγάς την περιπέτεια, οι αλλαγές -ακόμη και οι αναπόφευκτες απώλειες, αφού τα πάντα σε αυτό τον κόσμο αλλάζουν - μπορεί να προκαλέσουν κάποιον πόνο, αλλά θα σε ωθήσουν προς τα εμπρός σύντομα, αναγκάζοντάς σε να αντιδράσεις.
Σε πολλές προφορικές παραδόσεις, η σοφία αντιπροσωπεύεται από ένα ναό, με δύο κίονες στην είσοδο του: οι δύο στήλες έχουν πάντα τα ονόματα αντίθετων πραγμάτων, αλλά για να δείξω τι εννοώ, θα ονομάσουμε τη μία Φόβο και την άλλη Επιθυμία. Όταν ένας άνθρωπος στέκεται στην είσοδο αυτή, κοιτάζει τη στήλη του φόβου και σκέφτεται: "Θεέ μου, τι θα βρω πιο μπροστά;" Τότε εξετάζει τη στήλη της επιθυμίας και σκέφτεται: "Θεέ μου, είμαι τόσο συνηθισμένος σε αυτό που έχω, θα ήθελα να συνεχίσω να ζω όπως ζούσα πάντα" και παραμένει ακίνητος. Αυτό είναι αυτό που λέμε ανία, πλήξη.

-Ανία είναι ...
- Κίνηση η οποία παύει. Ενστικτωδώς, ξέρουμε ότι είναι λάθος, και επαναστατούμε. Διαμαρτυρόμαστε για τους συζύγους, τις συζύγους μας, τα παιδιά, τους γείτονες. Αλλά, από την άλλη πλευρά, γνωρίζουμε ότι η ανία και η ρουτίνα είναι ασφαλή καταφύγια.

- Μπορεί ένα άτομο να παραμείνει όλη τη ζωή του σε αυτή την κατάσταση;
- Μπορεί να ωθείται από τη ζωή, αλλά να αντιστέκεται και να παραμένει εκεί, πάντα διαμαρτυρόμενος- και η ταλαιπωρία του θα είναι άχρηστη, δεν θα του διδάξει τίποτα.
Ναι, ένα άτομο μπορεί να μείνει για το υπόλοιπο της ζωής του αντιμετωπίζοντας μία από τις πολλές πόρτες που θα πρέπει να περάσει, αλλά πρέπει να καταλάβει ότι έχει πραγματικά ζήσει μόνο μέχρι εκείνο το σημείο. Μπορεί να συνεχίσει να αναπνέει, να περπατάει, να κοιμάται και να τρώει - αλλά με όλο και λιγότερη ευχαρίστηση, γιατί είναι ήδη πνευματικά νεκρός και δεν το ξέρει.
Μέχρι τη μέρα που, μαζί με τον πνευματικό θάνατο του, έρχεται και ο φυσικός θάνατος: εκείνη τη στιγμή ο Θεός θα ρωτήσει: "Τι έκανες στη ζωή σου;" Πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό όλοι, και αλίμονο σε αυτούς που απαντάνε: «Εγώ; Παρέμεινα να στέκομαι μπροστά στην πόρτα"... 

ೋღ ♥ ღೋ

Κι επειδή μου αρέσει να κάνω πράγματα, να ζω στιγμές με άτομα που αγαπώ, και φοβάμαι κάργα την ρουτίνα, αποδέχτηκα με χαρά την πρόσκληση της Δημητρούλας "Πρέπει να κάνω κάτι μετρήσεις στον Κάλαμο, έρχεστε για παρέα; Και κερνάω ουζάκι!"

Όλο λέγαμε να πάμε καμιά μονοήμερη, ε, συμβιβαστήκαμε και με την βόλτα!...

Ένα και δύο μπήκαμε στο αμάξι χτες το πρωί, μαζί με τον Τάσο μου, και βουρ για Κάλαμο!...

Μεγάαααλο πράγμα να έχεις αμάξι βρε παιδί μου...

Εγώ το' παιζα και καλά ζαλισμένη στο πίσω κάθισμα... Αλλά δεν μου έδιναν και πολύ σημασία!...

Στο δρόμο πετύχαμε και χιόνι. Πάγο για την ακρίβεια!...

Ψάχνοντας το σπίτι όπου έπρεπε να γίνουν οι μετρήσεις... Καταραμένα στενά! Δεν υπήρχαν τα δρομάκια, πραγματικά! Και δεν έφταναν όλα τα άλλα, ένας από τους δρόμους λεγόταν "Λεωφόρος Αγκώνα"!!! Όπα ρε μεγάλε! Τρία μέτρα πλάτος και το λέτε αυτό λεωφόρο;! χαχαχα... Πολύ γέλασα!...

Φτάσαμε, και βγήκαν τα... όργανα! Άφησα την τοπογράφο και τον αρχιτέκτονα με τα τεχνικά τους, και άρχισα να χαζεύω ένα γύρω. Σιγά μην ξέρω να ασχοληθώ εγώ με τέτοια!... Άσε που και να ήξερα, τόσο ωραία μέρα δεν την χαράμιζα! χεχε!...

Και ανακάλυψα πολλά όμορφα...

Μια κούτσικη, μικρή, σχεδόν ξεραμένη ροδιά, που κρατούσε με το ζόρι πάνω της τρεις από τους καρπούς της...

Τα παιδιά συνέχιζαν με τη συναρμολόγηση των οργάνων. Κι εγώ δεν χόρταινα τις εικόνες γύρω μου... Νομίζω πραγματικά πως μέθυσα από τον ήλιο! Κυνηγούσα πεταλούδες, χοροπηδούσα στα χοράφια... Το τρίχρονο!...

Η άνοιξη ξεπηδάει σιγά σιγά από παντού!...

Μια τριανταφυλλιά γεμάτη μεγάλα αγκάθια, σύντομα θα μπουμπουκιάσει πιστεύω...

Τα γύρω περιβόλια καταπράσινα, και τα δέντρα φορτωμένα καρπούς!...

Εντοπίζοντας δορυφόρους!... :)

Αυτό το μικρό δεντράκι ήταν το θαύμα της ημέρας! Πέντε κλαδιά όλα κι όλα, και ένα σακί καρποί πάνω τους!!! χαχαχα!!! Το παραδέχομαι, έχει τσαγανό αυτό το δεντράκι!... Θα το θυμάμαι όταν θα τα βάζω κάτω, για να παίρνω τα πάνω μου... :)

Μετακινούσαν το τρίποδο από σημείο σε σημείο, παίρνοντας διάφορες μετρήσεις...

Εγώ πάλι, μάλλον έβγαζα ωραιότατες φωτογραφίες για τη διαφήμιση του Life πορτοκάλι!!! :P

Εεεε, με βάρεσε η ζέστη!... Ή- πολύ πιθανόν- βαρέθηκαν να με ακούνε, και αποφάσισαν να με φιμώσουν!!!

Μετρήσεων συνέχεια...

Ένα πηγάδι στόλιζε την διπλανή αυλή... Σαν από άλλη εποχή...

Όμορφη περατζάδα η παραλία..

Τα δρομάκια και τα στενά με έκαναν να νοσταλγίσω το χωριό μου...

... και η θάλασσα το καλοκαίρι...

Φαίνεται πέσαμε πάνω σε προπόνηση. :)

Όμορφη εκδρομή, αγαπημένα πρόσωπα, γλυκές αναμνήσεις... Υπάρχει καλύτερος τρόπος να πολεμήσεις τη ρουτίνα;... :)

Εύχομαι να έχετε όλοι μια όμορφη εβδομάδα!... Και μην ξεχνάτε πως για 6 μέρες ακόμα τρέχει το "Ηλιόλουστο δώρο"!!!

Φιλιά!

{Μιχάλης Χατζηγιάννης_ Εκδρομή}

Να ξυπνάω και να' μαι μαζί σου....

Επέστρεψα. Γεμάτη.
Καλώς σας βρήκα!!!...





{Να ξυπνάω και να' μαι μαζί σου_ Έλενα Παπαρίζου}

Η δικιά μου Πάτρα...
(Φωτορεπορτάζ θα ακολουθήσει σε απόμενη ανάρτηση...!)

✰★✰★✰★✰

Θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς για τα καλά σας σχόλια και τις συμμετοχές σας στον μικρό μου διαγωνισμό! Όπως επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω τα sites KERDISETO και www.tixerakias.com που δημοσίευσαν προς μεγάλη μου χαρά κι αυτά το διαγωνισμό!

Συνεχίστε να δηλώνετε συμμετοχή, μέχρι τις 10 του μήνα!!!

  



Δυνατές αγάπες...

✿✿✿

Μ' έπιασε από το χέρι και καθήσαμε στο παράθυρο.
-Κοίτα, της λέω. Όλα γκρεμίστηκαν... Όλα είναι ξερά. Βρώμικα... Τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο.
-Ναι..., μου είπε ύστερα από σκέψη. Έτσι είναι. Όμως... Έλα να δεις κάτι. Εκεί... Στο βάθος του κήπου. Βλέπεις; Βλέπεις ένα κλαδί ανθισμένης αμυγδαλιάς; Αυτό θα πάρεις οδηγό, μικρή αγαπημένη μου Αργυρένια. Κι αν ακούσεις καλά τι θα σου πει, σίγουρα θα σε ξαναβγάλει στο δρόμο της ζωής. Περίμενε. Πάω να στο φέρω...
Κατέβηκε στον κήπο και μου' φερε ένα μεγάλο κλαδί ανθισμένης αμυγδαλιάς. Το' βαλε σ' ένα ανθοδοχείο και τ' ακούμπησε στο κομοδίνο μου.
-Κοίτα ν'ακούς καλά τι θα σου λέει.
Μου είπε με το πιο γλυκό χαμόγελο του κόσμου.
Κι έφυγε.
Όλα γκρεμίστηκαν. Τίποτα δεν είχε απομείνει όρθιο. Μόνο ένα κλαδί ανθισμένης αμυγδαλιάς.

{Αλκυόνη Παπαδάκη_ Το ταξίδι που λέγαμε...}

ღ ℒℴνℯ ღ



 Τέτοιες όμορφες σκέψεις έχω απόψε... Για αγάπες... Αγάπες αδελφικές, σαν αυτή της Αργυρένιας και της Απολλωνίας, που ποιος ξέρει αν τελικά έκαναν το ταξίδι που λέγανε... Που όμως "φτάνει που, ενώ τρύπησε το τσεπάκι της ψυχής μας, δεν χάσαμε ποτέ τα ναύλα του ονείρου!"...

Ή και αγάπες ερωτικές...




{Μια αγάπη δυνατή_ Μηδενιστής feat. Αντιγόνη Τσιπλακίδη}

ೋღ ♥ ღೋ

Έφτιαξα βαλίτσα, φεύγω για Πάτρα αύριο... Για καλό. Για γιορτή. Για αγάπη...

Είναι περίπλοκο τελικά...

Αγάπη αληθινή, δυνατή: δύσκολο, μα υπάρχει!...

Βρήκα τον άγγελό μου...

Όλοι μας έχουμε.

Εγώ βρήκα τον δικό μου, τον πήρα και φεύγουμε...

Σας φιλώ...


Υ.Γ. Μην ξεχνάτε να δηλώνετε συμμετοχή στο "Ηλιόλουστο δώρο" μου!!! :)
Και να το προωθείτε μέσω και του δικού σας μπλόγκ! :)

Ηλιόλουστο δώρο!...

Η αλλοφροσύνη μου δεν έχει όρια! Η μία ανάρτηση μες στην μαύρη μαυρίλα, η άλλη μες στην καλή (χαζο)χαρά!... Δεν φταίω εγώ, ο ήλιος! Λάμπει σήμερα, σπρώχνοντας την άνοιξη να έρθει λίγο πιο κοντά... Μωρέ, καλά τα λέει η μαμά Μαρία!...



❥~❥~❥

Εδώ και αρκετό καιρό αποφάσισα ότι μου αρέσουν τρελά οι διαγωνισμοί και τα give-aways... Νομίζω καταλαβαίνετε που το πάω...!

Με αφορμή λοιπόν τους 250 αναγνώστες μου (καλά, 248 είναι αυτή τη στιγμή, αλλά δεν κρατιέμαι εγώ!!!), έφτιαξα ένα μικρό σημειωματάριο, και θα ήθελα να το κάνω δώρο σε μια/έναν από σας, μετά από κλήρωση!

Εμπρός όψη

Πίσω όψη

Η διαδικασία για να συμμετάσχετε στο διαγωνισμό, γνωστή: 1) αφήνετε το σχόλιό σας κάτω από αυτή την ανάρτηση, και 2) προωθείτε το give- away μέσω του δικού σας μπλογκόσπιτου ή μέσω facebook!
Ο διαγωνισμός λήγει το Σάββατο 10 Μαρτίου, και θα κανω την κλήρωση την Κυριακή 11 Μαρτίου!
Καλή επιτυχία σε όλες!!!

Να μην ξεχάσω να ευχαριστήσω τη Λένα για το βραβείο που μου χάρισε!!!

❥~❥~❥

Νομίζω ότι τώρα μπορώ να επιστρέψω στο διάβασμά μου... Πφφφ... Καλημέρες!!!

Keep Walking Greece...

Μια εταιρεία επιλέγει να λάβει το μέρος μας... Και να ξεκινήσει μια καινούρια διαφημιστική εκστρατεία, εκμεταλλευόμενη τα γεγονότα που μας συγκλονίζουν... Δεν μπορώ να καταλήξω αν το θεωρώ σωστό ή όχι... Αν με συγκινεί ή αν με προβληματίζει και με προσβάλει... Θα μείνω στις όμορφες εικόνες... Και στο ευγενικό σχόλιο κάτω από το βίντεο "Keep Walking Greece... I want to express my total support to the Greek people. Leading the World with Reason and Vision AGAIN..."




Υ.Γ. Επιλέγω να μείνω σε αυτό το σχόλιο, μιας και τις τελευταίες μέρες έχω διαβάσει και σχόλια του τύπου: "So you really think that our european economy has to suffer from 1 country? if those cuts will not take place the whole european economy will crash. You want the end of the Euro? You want taxes and all that stuff back? Well Anonymus, this is the first time I have to tell you, that you are fighting at the false place. Sometimes there have to be some victims to save the majority. And that is, what y...ou have to accept. You can't save everyone. And you can't change the faults of thise states. "

Σχόλια που με συγκλονίζουν και με πικραίνουν, που με προσβάλλουν ως άνθρωπο... Που με κάνουν να σκέφτομαι "Πού πήγε η ανθρωπιά σας;! Μόνο τη μικρή, τέλεια ζωούλα του κοιτάει ο καθένας, και τίποτα παραπέρα, τίποτα για τον υπόλοιπο κόσμο γύρω του..." Δεν μπορώ να πιστέψω πόσο εκ του ασφαλούς μπορούν να μιλούν μερικοί άνθρωποι. Όταν εσύ θα είσαι στη θέση μου, θα ζητάς βοήθεια. Και θα σου δώσω.

Θα 'χω Φύγει Μακρυά...

Και να που η καταιγίδα την οποία οσμησόμουν στην ηρεμία των προηγούμενων ημερών ήρθε τελικά...

Και δεν ξέρω τι μου γίνεται...

Η Αθήνα καίγεται... Όπως το μέλλον μου...

Κάποιοι παίζουν με την ελπίδα μου... Την ώρα που ξεπουλιέται ό,τι έμεινε στην χώρα αυτή, οι "Εθνοπατέρες" μας βλέπουν το ματς ΠΑΟ- Ξάνθη... Τουλάχιστον έτσι φαίνεται από την φωτογραφία που βγήκε στη φόρα νωρίτερα, από το εντευκτήριο της Βουλής.

(Την δημοσιεύω τώρα, πριν εφαρμοστεί κα επισήμως η περιβόητη ACTA και με πάνε σούμπιτη μέσα...)

Δεν ξέρω τι να πω... Τι άλλο;

Το απόγευμα συζητούσαμε με το αγόρι μου σε ποιανού το χωριό θα καταφύγουμε... Ποιο είναι πιο αυτάρκες... Ή μήπως πρέπει να ακολουθήσουμε όσους έφυγαν για εξωτερικό;... Σε ποια χώρα θα μπορούσαμε να προσαρμοστουμέ καλύτερα... Αυστραλία, Ιαπωνία, Καναδάς... Πως θα βοηθήσουμε τους δικούς μας... Που είναι τα όνειρα μας... Πώς θα ζήσουμε μαζί...

Όπως είπε κι ένας φίλος.. "Κι αν έχει πιο κάτω, δεν ξέρω αν θέλω να το δω. Ούτε να το ζήσω."


{Θά 'χω Φύγει Mακρiά_ Active Member_ Απο Το Cd Μύθοι του Βάλτου -1998-}

Κι εσύ ψυχή μου με ρωτάς για ποιον ακόμα φωνάζω

για ποιον γελάω δυνατά και ποιον τρομάζω...

Για ποιον λαό, για ποιον θεό, για ποιους αγώνες,

για ποια αδέλφια, ποιους χειμώνες, ποιες εικόνες...

Τι να τα κάνω όλα αυτά που φτύσαν πάνω στ' όνειρό μου;

Αυτά που αποτελειώσανε το λαβωμένο ξωτικό μου...

Να τελειώνω. Δεν θέλω από κανέναν γιατρειά.

Θέλω να φύγω μακρυά...

˙·٠•●✿♪ ♫ ♬♭♬ Music time ♩♪♫♩♪✿●•٠·˙

Μέρες τώρα μου έχει κολλήσει αυτό το τραγούδι (ας είναι καλά η φίλη μου, η Μαριλένα!)...

Πόσο ταλέντο παίζει να έχουν αυτά τα παιδιά! Θα ήθελα να τους κλέψω λίγο, αλλά να μην το ξέρει κανείς! ^.^

Δεν μπήκα καν στον κόπο να ακούσω το πρωτότυπο, αυτή η εκτέλεση ηχεί πλεόν μόνιμα στ' αυτά μου!...

{Somebody That I Used to Know_ Walk off the Earth Gotye Cover}

٠•●✿✿●•٠

Οι μέρες κυλούν ήρεμα... Με ησυχία, σαν αυτή που προμηνύει καταιγίδα... :/

Αυτός ο φιλαράκος μου κρατάει συντροφιά στο διάβασμα φέτος... :)
Μου τον έφτιαξε η μαμά- Μαρία, να τον κάνω δώρο στο αγόρι μου...

Ο ουρανός από το γραφείο μου, σήμερα... Ένα από τα πράγματα που απολαμβάνω στην δουλειά μου είναι αυτή η πέρα- ως- πέρα τζαμαρία μου!... Τι άλλο θέλω...

٠•●✿✿●•٠

Studying moodboard...

Μόλις σήμερα έμαθα τι είναι τα moodboards και δεν κρατήθηκα να φτιάξω το πρώτο μου! Thanks to Dee-dee...

Σήμερα και αύριο πήρα άδεια από την δουλειά, για να διαβάσω για το μάθημα που δίνω την Δευτέρα. Φυσικά αυτή η εξεταστική δεν διαφέρει σε τίποτα από τις άλλες! Δεν έχω καμία όρεξη για διάβασμα, και κάθε μισή σελίδα που διαβάζω σταματάω για να ασχοληθώ με κάτι άλλο!... Στο τέλος βέβαια διαβάζω... Αλλά θα προτιμούσα να πίνω απλά το τσαγάκι μου και να κάνω όνειρα κοιτώντας τον χειμωνιάτικο ουρανό απ' το παράθυρο...

Δε βαριέσαι... Έτσι είναι και έτσι θα είναι, και δεν παραπονιέμαι... Τίποτα δεν κερδίζεται χωρίς τον κόπο του, κι εγώ έχω κάνει αρκετό για να τα παρατήσω τώρα στο τέλος... :)
Άλλωστε, μόνο ενδυναμώνοντας τον εαυτό μου μπορώ να κάνω τελικά όνειρα...

Έχω όμορφη διάθεση αυτές τις μέρες... Υπάρχει κάτι θετικό κοντά μου, που μόνο εγώ το αναγνωρίζω και το αισθάνομαι, και το ευγνωμονώ...

Καλημέρες λοιπόν, και μην στεναχωριέστε για τίποτα... :)

Ααααααααααα!!!!!....

Definitely...