Έμαθα, μαθαίνω και θα μάθω... Vol1

Μεγαλώνοντας, άρχισα να απορώ με την εφηβική μου συμπεριφορά- όσον αφορά τους... έρωτες (συμπεριφορά που μάλλον υιοθετούν πολλά παιζάκια)!...

Και εξηγούμαι: είσαι κοριτσάκι- σου αρέσει ένα αγοράκι- και κάνεις τα πάαααντα για να μην το μάθει! Κάνεις σαν τρελό μην σε καταλάβει, μην υποψιαστεί τίποτα, μην γελάσει μαζί σου!... Και στο τέλος, δεν μαθαίνει τίποτα, και ο έρωτας μένει ανεκπλήρωτοοοοος...

Και συλλογίζομαι και λέω: γιατί βρε γλυκό μου ζουμπουρλούδικο εφηβάκι;! Ποιο είναι το νόημα να αγαπάς ένα αγοράκι και να μην θες να του το πεις; Να κρύβεσαι και να βασανίζεσαι μόνο σου! Πες το να πάει στο καλό βρε γλυκό μου!...

Επίσης, μεγαλώνοντας (και θα νομίζει κανείς ότι είμαι 500 χρονών τόσες φορές που το είπα!), πάντα συλλογιζόμουν ότι όλα θα ήταν πολύ πιο εύκολα αν λέγαμε στους ανθρώπους ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που θέλαμε από αυτούς!... Καταλαβαίνω ότι πολλές φορές θέλουμε ο άλλος (κυρίως η σχέση μας, αλλά και οι φίλοι μας) να μας καταλαβαίνει και να μην χρειάζεται να λέμε πολλά... Άλλά βρε παιδί μου... Δεν γίνεται πάντα αυτό! Δεν γίνεται ο άλλος να σκέφτεται ακριβώς όπως εσύ, να εκπαίμπετε ακριβώς στο ίδιο μήκος κύματος, ή τέλος πάντων να μυρίζει κάθε φορά τα νύχια του! Το έμαθα πιστεύω αυτό, και πλέον θα έλεγα ότι έχω φτάσει και στην άλλη άκρη: λέω όλα όσα αισθάνομαι, ακόμη κι αν κουράσουν/ ζαλίσουν/ στεναχωρήσουν τον άλλο...

Τέλος πάντων, μιας και όπως καταλάβατε σήμερα εγκαινιάζω νέα ενότητα για να μοιράζομαι σκέψεις και κυρίως μαθήματα ζωής που παίρνω, τα συμπεράσματα του παραληρήματός μου είναι τα εξής:

Γιατί ΠΕΡΙΠΛΕΚΟΥΜΕ την ζωή μας;!

Σου λείπει κάποιος;....... Τηλεφώνησέ του.

Θες να συναντήσεις κάποιον;...... Κάλεσέ τον.

Θες να σε καταλαβαίνουν;...... Εξήγησε.

Έχεις ερωτήματα;...... Ρώτα.

Δεν σου αρέσει κάτι;...... Πες το.

Σου αρέσει κάτι;...... Δήλωσέ το.

Θέλεις κάτι;...... Ζήτησέ το.

Αγαπάς κάποιον;...... Πες του το.

Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι γίνεται μέσα στο μυαλό σου.

Είναι καλύτερο να εκφράζεσαι από το να αναμένεις.

Έχεις ήδη το ΟΧΙ, πάρε το ρίσκο να διεκδικήσεις και το ΝΑΙ.

Έχουμε μόνο μια ζωή.

Keep It Simple Stupid!

Life goes on...

_{I want to keep dreaming...}


^{There comes a time
When we head a certain call
When the world must come together as one
There are people dying
And it's time to lend a hand to life
The greatest gift of all}

^{We can't go on
Pretending day by day
That someone, somewhere will soon make a change
We are all a part of
God's great big family
And the truth, you know love is all we need..}

Ν' ακούσω τη σκιά σου να μου φωνάζει "Γεια σου!"...

{Άχ, να σε δώ_ Ορφέας Περίδης}

✿ܓ

Έμαθα τόσα από σένα. Μα κυρίως δύο πράγματα... Να αγαπώ τους ανθρώπους γύρω μου, να τους προσφέρω, να δίνω, ΝΑ ΔΙΝΩ. Και να παλεύω για τη ζωή μου ώς το τέλος. ΝΑ ΑΓΑΠΩ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΛΕΥΩ ΓΙ' ΑΥΤΗ.

Σ'ευχαριστώ, γι' αυτά και γι' άλλα τόσα. Θα σε θυμάμαι πάντα. Εσένα, κι όσα έζησα δίπλα σου. Αντίο χαζουλίνα μου.

✿ܓ

Τα χαλαρωτικά cup-cakes...

Μην παρεξηγηθώ! Δεν έχουν τίποτα "περίεργο" τα cup-cakes μου! Όλα τα υλικά είναι αγνά και αθώα! Απλά η ενασχόληση με την ζαχαροπλαστική απόψε ήταν άκρως απολαυστική και πολύ δημιουργική για μένα.

Τις προάλλες συζητούσα με την μαμά Μαρία ότι, ενώ έχω πολύ δημιουργική όρεξη τον τελευταίο καιρό, δεν με τραβάει τίποτα απ' όλα όσα έχω κάνει ως τώρα... Αγαπώ το scrapbooking, το card making, το κόσμημα, το decoupage, αλλά πάντα ήξερα μέσα μου ότι η δική μου η έμπνευση και η δημιουργιότητα έρχεται (απρόσκλητη και με σφοδρότητα μπορώ να πω!) μόνο όταν θέλω να φτιάξω κάτι για κάποιον... Γι' αυτό και δεν είμαι- θα έλεγα- παραγωγική. Δημιουργώ για μένα, για κάποιο μέλος της οικογένειάς μου, για κάποιον φίλο μου, για κάποιον φίλο φίλου μου και πάει λέγοντας...

Για να μην τα πολυλογώ, εδώ και αρκετές μέρες είχα μια απίστευτη όρεξη να φτιάξω cup-cakes! Την αρχή την κάναμε μες στα Χριστούγεννα με την φίλη μου την Μέλια, όταν- εν μέσω ζαχαροπλαστικού οίστρου!- φτιάξαμε μεταξύ άλλων και πετυχημένα cup-cakes! Μετά λοιπόν την πρώτη επιτυχία... γλυκάθηκα και ήθελα να ξαναφτιάξω! Και αφού κάναμε σκασιαρχείο σήμερα από τη σχολή, είπα "ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ!" και καταπιάστηκα!

Η συνταγή έχει ως εξής:

ΥΛΙΚΑ:

• 125 γρ. βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
• 175 γρ καστανή ζάχαρη
• 2 αυγά
• 200 γρ αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
• 2 κουτ.σούπ. κακάο
• 100 ml γάλα
• 100 γρ κουβερτούρα (70% κακάο), λιωμένη
• 2 κουτ.σούπ. Irish cream liquer (προαιρετικά)

Για την επικάλυψη:

• 100 γρ σκούρα σοκολάτα, σε κομμάτια
• 3 κουτ.σούπ. κρέμα γάλακτος
• Τρούφα, smarties, καρύδα, ανάλατοι ξηροί καρποί, γλάσο, δημητριακά ή ό,τι έχετε τέλος πάντων στα ντουλάπια σας!!!

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

• Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 170C. Βάλτε στα φορμάκια χαρτάκια για muffins, εκτός αν χρησιμοποιήσετε αλουμινένια (οπότε βουτυρώστε τα) ή από σιλικόνη.
• Χτυπίστε το βούτυρο με τη ζάχαρη. Ρίξτε ένα- ένα τα αυγά μέχρι να γίνει ομοιογενές το μίγμα. Ρίξτε το αλεύρι και το κακάο και ανακατέψτε. Προσθέστε το γάλα, τη λιωμένη σοκολάτα και το λικέρ (αν χρησιμοποιήσετε).
• Βάλτε το μίγμα στα φορμάκια και ψήστε για 20-25 λεπτά, ή ώσπου να φουσκώσουν και να φαίνονται ψημένα εξωτερικά. Μπορείτε πάντα να δοκιμάσετε αν είναι έτοιμα βυθίζοντας μια οδονογλυφίδα.
• Για την επικάλυψη, λιώστε την κουβερτούρα και την κρέμα γάλακτος σε μπεν-μαρί, ώστε να φτιάξετε την γκανάς. Παίξτε με ό,τι υλικά έχετε. Το αποτέλεσμα σίγουρα θα είναι αξιολάτρευτο!!!

Να και μερικές φωτογραφίες από την δική μου προσπάθεια...

Οι φόρμες από σιλικόνη βολεύουν πολύ και κυκλοφορούν σε υπέροχα σχέδια! Αρκεί να μην τις πλύνεις στο πλυντήριο πιάτων: παίρνουν μυρωδιά από τα υπόλοιπα άπλυτα και μετά μυρίζει και ό,τι κι αν φτιάξετε σε αυτές! Μπλίαξ!...

Τα φορμάκια αυτά θέλουν οπωσδήποτε βουτύρωμα.

Θα μπορούσα να βουτήξω μέσα, αλλά συγκρατήθηκα (γιατί δεν θα έφτανε για τα φορμάκια, όχι τίποτα άλλο!)

Φουθκώνουν!!!

Βγήκαν τα πρώτα!.... ^_^

Πειράσμός... Κόλαση... Στα πατώματααα... Δεν ξέρω πως να το περιγράψω! Και ευτυχώς βγήκαν πεντανόστημα! (Όπως βλέπετε, χαίρομαι μόνη μου!...)

Μωρέ, το πρώτο το τσίμπησα as soon as possible! Με λίγο γαλατάκι, ό,τι πρέπει για βραδυνό!

Καληνύχτεςςς...

Πάρε να'χεις!!!

Έχω ΛΙΩΣΕΙ στο γέλιο από την ώρα που το είδα! Δεν μπορούσα παρά να το μοιραστώ μαζί σας!!!



Όχι, πείτε μου τι σκεφτόταν η κακιασμένη η δεξιά γάτα!!!

Χρόνια πολλά Γιάννη, Ιωάννα!

Ο κάθε Γιάννης είναι μια ιστορία, είναι ένας πόνος που σου φέρνει ευτυχία!...


Στους εορτάζοντες και τις εορτάζουσες!!!
Χρόνια μας πολλά βρε! ^.^

New year's resolution... duh...

2012... Νέα χρονιά, νέοι στόχοι... Ναι, οκ...

ΤΙ παθαίνει ο κόσμος κάθε Πρωτοχρονιά κι αποφασίζει πως ΤΩΡΑ είναι η ώρα για αλλαγή;... Πφφφ... Τι είναι αυτό που έχει η μέρα αυτή, που σηματοδοτεί την προσπάθεια μετάβασης από μια κατάσταση που δεν μας αρέσει σε μια κατάσταση που ιδανικά θα θέλαμε να πάμε, και που ΔΕΝ το έχουν οι υπόλοιπες μέρες το χρόνου;... (ξανά) Πφφφ...

Τέλος πάντων, εγώ για μια ακόμη φορά αποφάσισα να μην βάλω ΚΑΝΕΝΑ στόχο την Πρωτοχρονιά, μιας και το βρίσκω πολύ καταπιεστικό, βρε αδερφέ!... Θα έρθουν μέρες και στιγμές μέσα στον χρόνο, που θα ξέρω ότι είναι το σωστό timing για να πάρω μια απόφαση, και να την υλοποιήσω μέχρι τέλους...

Για να μην δυσαρεστήσω όμως τη νέα χρονιά, θα κάνω κι εγώ τα παρακάτω:

Κι άμα του αρέσει του καινούριο χρόνου! Ε, μα πια!!! 

Ένας παράδεισος για το 2012 παρακαλώωωω!!!...

Ένας αρχαίος κινέζικος θρύλος λέει ότι κάποιος μαθητής ρώτησε τον δάσκαλο του:
«Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;»

Ο δάσκαλος του απάντησε:
«Πολύ μικρή κι ωστόσο, έχει μεγάλες συνέπειες. Έλα να σου δείξω την Κόλαση».

Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από μια μεγάλη χύτρα με ρύζι. Όλοι ήταν πεινασμένοι και απελπισμένοι καθένας είχε από ένα κουτάλι που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή κι έφτανε ως τη χύτρα. Κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι, που δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα. Η απελπισία και η ταλαιπωρία ήταν φοβερή.

«Έλα» είπε ο δάσκαλος λίγο μετά. «Τώρα θα σου δείξω τον Παράδεισο».

Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, πανομοιότυπο με το πρώτοʼ υπήρχε η χύτρα του ρυζιού, η ομάδα ανθρώπων, τα ίδια μακριά κουτάλια, όμως εκεί όλοι ήταν ευτυχισμένοι και χορτάτοι.

«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο μαθητής. «Γιατί είναι τόσο ευτυχισμένοι εδώ ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι, τη στιγμή που όλα είναι ίδια;»

«Δεν το κατάλαβες;», χαμογέλασε ο δάσκαλος.
«Καθώς τα κουτάλια έχουν μακριά χερούλια και δεν μπορούν να φέρνουν το φαγητό στο στόμα τους, εδώ έμαθαν όλοι να ταΐζουν ο ένας τον άλλον».

Μακάρι η χρονιά που έρχεται να μας φέρει πιο κοντά τον έναν στον άλλο, να μας κάνει πιο δυνατούς, να χαρίσει πολλά χαμόγελα και λίγα δάκρυα... Εύχομαι υγεία και ευημερία σε όλους... Αγάπη... Υπομονή... Καλή παρέα... Να θυμόμαστε ότι την Κόλαση και τον Παράδεισο, τους κρύβουμε κατά πολύ μέσα μας... Και μπορούμε να τους χαρίσουμε το ίδιο εύκολα... Ας χαρίσουμε ο ένας στον άλλο τον Παράδεισο φέτος...

Σας ευχαριστώ για τις ευχές σας στην προηγούμενη ανάρτηση, να είστε καλά...

Ευτυχισμένο το 2012!!!

My only hope...

Όταν ξέρεις πως κάπου υπάρχει μια και μόνη ελπίδα για σένα...

Υ.Γ. Έχω χαθεί, και κατά πάσα πιθανότητα θα συνεχίσω να είμαι χαμένη για αρκετό καιρό... Εύχομαι να είστε όλοι καλά, και να δημιουργείτε... Φιλιά!

Martiniiiii!!!!!

Σας καλημερίζω από την όμορφη Πάτρα! Ήρθα για την καθιερωμένη πια μηνιαία επίσκεψη, μετά από πολλές δυσκολίες που περάσαμε αυτή την εβδομάδα! Τώρα κάθομαι σε ένα καφέ απέναντι από τη σχολή του αγοριού μου που έχει Ίντερνετ, για να κάνω εργασία όσο εκείνος θα κάνει μάθημα!!! χεχε!

Επ' ευκαιρίας, είπε να δημοσιεύσω (επιτέλους) το Martini award που μου έχουν δώσει τρεις αγαπημένες μπλογκο-φίλες: Η συνονόματη από τον Ονειρόκοσμό της, η Μαρία με τις γυναικείς υποθέσεις της, και η Ελένη που έτσι, χωρίς πρόγραμμα μας δείχνει τις ομορφιές που φτιάχνει! Κορίτσια, σας ευχαριστώ και τις τρεις πάαααρα πολύ για την τιμή που μου κάνατε!!!

Τώρα εγώ, αν έχω καταλάβει καλά, πρέπει να περιγράψω κάποια έξοδο ή κάποια απόδραση... Γενικά, δεν μπορώ να πω ότι έχω κάποια τρελή εμπειρία που να συνοδεύεται με... πιώμα! Δεν έχω μεθύσει ποτέ (και το λέω με περηφάνια!) και ούτε σκοπεύω, μιας και δεν βρίσκω ούτε ένα καλό σε αυτό! Γι' αυτό θα σας πω μια χαζούλα εμπειρία, που για μας έβγαλε πολύ γέλιο την στιγμή εκείνη...

Λοιπόν, έχουμε πάει για μεξικάνικο με τις όμορφες φίλες μου, έχουμε φάει ωραία και καλά, και στο τέλος μας φέρνουν ωραιότατο λεμοντσέλο... Το οποίο είχε μια επίσης ωραιότατη όψη... σαπουνάδας! Και μια γεύση μη σας πω! Δεν νομίζω ότι είχε κάποιο πρόβλημα, απλά έτσι ήταν!... Εμείς φυσικά αρχίσαμε να λέμε ό,τι βλακεία μας ερχόταν, και να κάνουμε κι ό,τι βλακεία μας ερχόταν!...

Το... σαπουντσέλο!!!

Εγώ με την Δημητρούλα μου...

Η Μέλια μου...

Όχι, δεν μας σέρβιραν κουφέτα... Τα βρίκαμε σε κάποια από τις τσάντες μας, και είπαμε να τα βγάλουμε φωτό μαζί με το λεμπντσέλο... Ό,τι να'ναι!

Κι επειδή με το λεμοντσέλο κάνεις το καλύτερο κέφι (Ε; Μαμά Μαρία, Μπέττυ, Αγγελική και Χαρά;;;;), εγώ έπιασα φιλίες με τον κυριούλη από δω... Δεν ξέρω τι είναι, προφανώς μια μεξικάνικη μάσκα;...

Αυτάααααα...! Πλάκα είχε...
Κι επειδή είμαι πολύ κακή στο να μοιράζω βραβεία, απλά δεν θα το κάνω! Άλλωστε, νομίζω ότι το έχετε ήδη πάρει οι περισσότερες, αν όχι όλες!...

Λοιπόν, σας φιλώ, κι εύχομαι να έχετε ένα όμορφο Σαββατοκύριακοοοο!!!!

Πρόσκληση σε... Tea Party!!!

Καλώς ήρθατε στο μπλογκο-σπιτάκι μου! Περάστε, περάστε! Βολευτείτε, σαν στο σπίτι σας! Αχ, πόσο χαίρομαι που ήρθατε! Καλέ, τι αγένεια! Τι να σας κεράσω δεν ρώτησα! Μα φυσικά, ένα τσάι είναι ό,τι πρέπει αυτή τη στιγμή! Δώστε μου μόνο δυο λεπτά...

...να βγάλω το γλυκό από το φούρνο!

Καίει! Να το αφήσω να κρυώσει και να το βάλω στην βάση...

Μιάμ! Σο-κόλαση!!!

Και τώρα το τσάι!...

Βοηθήστε με λίγο, θέλω να κατεβάσω αυτές τις μεγάαααλες κούπες, τις απολαυστικές!...

...και το κουτί που φυλάω τα τσάγια μου!!!

Με την πολύτιμη βοήθεια της μαμάς Μαρίας, και μετά από αρκετά λαθάκια, κατάφερα να φτιάξω αυτό το κουτί για να φυλάω τα τσαγάκια μου!...

Decoupage σε ξύλινο κουτί. Χρησιμοποίησα μόνο χαρτοπετσέτες.

Ας το ανοίξουμε...

Τι τσαγάκι προτιμάτε;...

Πράσινο και μαύρο τσάι σε συνδυασμό με ηλίανθο, γιασεμί και μπουμπούκια τριαντάφυλλου;...

...ή μήπως Rooibos με κομμάτια απολαυστικής σοκολάτας και γευστικής μπανάνας;;;...

Φυσικά, έχω και πράσινο τσάι με λεμόνι ή γιασεμί, αλλά αυτά σε φακελάκι....

Άαααχ, τσάι να είναι κι ό,τι να'ναι!...

Σερβιριστείτε λοιπόν!

Ελπίζω να το απολαύσετε!...

Καλημέρα σε όλες και όλους!...

Υ.Γ. Παρεμπιπτόντως, το γλυκό μετά την πρώτη φορά που σέρβιρα έμεινε μόνο τόσο... χεχε!

Συνταγή εδώ. Χρησιμοποιείστε μεγάλη φόρμα (αν χυθεί η σως στον φούρνο την κάτσατε, ακόμη δεν έχω καταφέρει να καθαρίσω τον δικό μου!...Ούπς!). Και μην χρησιμοποιήσετε φόρμα από σιλικόνη καλύτερα...

Το πιο ωραίο μας τραγούδι...

Ας πούμε πως... εδώ κρύβεται η αισιοδοηξία που πολλές φορές μου ζητάτε στα όμορφα σχόλιά σας να έχω... :)

Πολλές καλημέρες!!!... ^_^

 

 

{Flowjob_ Το πιο ωραίο μας τραγούδι}


Λοιπόν. Αγάπησα, με μίσησες.
Σου μίλησα, δε μίλησες.
Δεν πρόδωσα, με πρόδωσες.
Συγχώρεσα, δεν μπόρεσες.
Συγνώμη δε ζήτησες, στα μάτια δε με κοίταξες.
Πώς θες λοιπόν οι δυο μας να ζούμε στον ίδιο κόσμο;...

Κλήρωσηηηηη!!!!!

Καλημέρες σε όλους! Εύχομαι να έχετε μια όμορφη Κυριακή, και να μπορέσετε κι εσείς, όπως κι εγώ, να είστε χαρούμενοι μες στην ανησυχία που μας κυριεύει τον τελευταίο καιρό...!

Ήρθε λοιπόν η ώρα για την κλήρωση του blog candy! Κατ' αρχάς, να σας ευχαριστήσω για την συμμετοχή σας, και να ευχηθώ καλή επιτυχία σε όλες!

Βήμα 1: σας μετράω...

Βήμα 2: Κατεβάζω το gadgetάκι από την random.org και βάζω τον αριθμό σας...

Βήμα 3: Ζητάω από το μηχανάκι να διαλέξει έναν από σας... Και η νικήτρια είναιαιαιαιαιαιαιαιαι...

... το Νο1, δηλαδή η χαραυγή!!!

Συγχαρητήρια!!!

Χαραυγή μου, όποτε θες επικοινώνησε μαζί μου, για να μου δώσεις την διεύθυνσή σου!

Όσο για τις υπόλοιπες, να σας ευχαριστήσω και πάλι, και να σας ευχηθώ να είστε πάντα τυχερές, κι ας μην ήσασταν σήμερα στο δικό μου candy!...

Σας φιλώ!...

Υ.Γ. Επειδή το πιθανότερο είναι να μην το δει κανείς (!), έφτιαξα σελίδες στο blog μου (βλ. πάνω πάνω, κάτω από τον τίτλο), όπου μπορείτε να βρείτε πλέον τις προτάσεις μου, τρόπους επικοινωνίας μαζί μου, καθώς και διάφορα πράγματα από σας προς εμένα και το αντίθετο...! Αν θέλετε, ρίξ'τε μια ματιά!...

Ζήτησε και θα σου δωθεί...

Αυτό είναι τίτλος από ένα βιβλίο του Έμμετ Φόξ, το οποίο εγώ δεν έχω διαβάσει (ακόμα) αλλά τέλος πάντων! Η ανάρτηση αυτή δεν έχει καμία σχέση με τη φιλοσοφία...

Στην προ-προηγούμενη ανάρτηση Ένα τσαμπί... χάντρες!!!, η εδώ-και-λίγο-καιρό-μπλογκοφίλη μου Dee Dee μου πρότεινε το εξής για τα σκουλαρίκια: "Δοκιμασε και να ειναι ασυμμετρα, θα ειναι πιο ιδιαιτερα νομιζω :)"

Εγώ σου το έταξα από κάτω, θα τα φτιάξω και θα σου αφιερώσω την ανάρτηση! Κι επειδή όταν λέω κάτι μου αρέσει να το κάνω κιόλας... Ιδού η απόδειξη...

Στην βασική δομή τους μοιάζουν με τα προηγούμενα, μόνο που τώρα οι χαντρούλες κρέμονται μόνο στο τέλος κι όχι κατά μήκος.

Αυτή τη φορά διάλεξα τα αγαπημένα μου χρώματα, καφέ και λευκό...
Η αλήθεια είναι ότι δεν μου βγήκαν όσο ασύμμετρα θα ήθελα, αλλά παίζοντας μαθαίνω, οπότε την επόμενη φορά που θα μου έρθει τέτοια έμπνευση θα ξέρω!...

Λοιπόν Dee Dee μου; Ανταποκρίνονται καθόλου σε αυτό που είχες σκεφτεί όταν μου έριξες την πρόταση στο τραπέζι; Το ελπίζωωωωω!...



✿ܓ✿ܓ✿ܓ

Στο σημείο αυτό να σας θυμήσω, όσες δεν το έχετε ήδη κάνει, να πάρετε μέρος στο blog candy μου!!! Θα είναι ανοιχτό μέχρι την Κυριακήηηηηη!!!!....

Σας φιλώ... 

Υ.Γ. Η αναισθησία στο μεγαλείο της είμαι αυτές τις μέρες... Δεν ξέρω τι μου γίνεται με όσα συμβαίνουν στην χώρα... Στρουθοκαμηλίζω once again...