The end of fear...

Ένα καταπληκτικό βίντεο...

Μια καλημέρα...

Χάθηκα... Καιρό τώρα έχω δηλώσει πως δεν θέλω να κάνω καλλιτεχνική ανάρτηση... Όχι πριν μπει η ζωή μας (ή έστω η δικιά μου) σε μια τάξη... Μισώ όσα συμβαίνουν γύρω μου. Τη συνεχή αβεβαιότητα για το τι μέρα ξημερώνει... Ευτυχώς που πάντα υπάρχουν άνθρωποι γύρω μου, να μου χαρίζουν ζεστασιά και χάδι ανακούφισης...

Ήθελα απλά να σας πω μια καλημέρα...!
Τα φιλιά μου...

{Sadahzinia - Κάτι να σου πω}

Τι χαρά που παίρνω όταν απλά μ' αγαπάς...

Κρατάω ακόμα...

Bombing art, από κολόνα του περίβολου του Εθνικού Κήπου.

Πολιτικά καραγκιοζιλίκια που δεν πείθουν κανένα...
Τρομοκρατία από τα ίδια και τα ίδια άτομα, που- έλεος!- όλοι ξέρουμε από ποιους προέρχονται και με ποιους συνεργάζονται...
Τα μάτια μας δεν λένε ψέματα...
Δακρυγόνα προς τον κόσμο που ειρηνικά προσπαθεί να βγάλει μια άκρη με τη ζωή του και να εντοπίσει τις πταίει και πως θα πορευτούμε...
Μια χώρα σε κατάσταση πανικού... Πώς να ηρεμήσω;...

{Ραψωδός Φιλόλογος ft.X-plicit - Ακόμα}

Κρατάω ακόμα, μια στον ουρανό και μια στο χώμα... 

Άλλες μέρες βλέπω ασπρόμαυρες, άλλες με χρώμα!... 

Ακόμα... 

Δεν κάνω όνειρα, είμαι σε κώμα... 

Ούτε ζωντανός, ούτε νεκρός, έμψυχο πτώμα...

Χαραγμένο όνομα...

"Έχω πάντα, μπροστά στα μάτια μου, την εικόνα της πρώτης μου νυχτερινής πτήσης στην Αργεντινή, μια σκοτεινή νύχτα, όπου σπινθήριζαν μονάχα, σαν άστρα, τα λιγοστά φώτα που' ταν σκορπισμένα, ανάρια, στην πεδιάδα.

Καθένα τους φανέρωνε, μες στον ωκεανό αυτό του ζόφου, το θαύμα μιας συνείδησης. Σ' εκείνο το σπίτι διάβαζαν, συλλογίζονταν, εκμυστηρεύονταν [...] Εκεί κάναν έρωτα [...] Ίσαμε και τα πιο διακριτικά, το φως του ποιητή, του δασκάλου, του μαραγκού... [...]

Πρέπει να προσπαθήσουμε ν' ανταμώσουμε. Πρέπει να προσπαθήσουμε να επικοινωνήσουμε με κάποια από τα φώτα που φέγγουν, ανάρια, στην πεδιάδα.

Είναι πάλι ο Αντουάν ντε Σεντ- Εξιπερί [...] Είναι μια παράγραφος από το άλλο θαυμάσιο βιβλίο του, Γη των Ανθρώπων, διαβασμένο με θάμβος και συγκίνηση από εκατομμύρια ανθρώπους της Γης. Γιατί καμιά φορά, πρόσωπα, πράγματα και γη σου αποκαλύπτονται με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη όταν απομακρύνεσαι και τα ξανασυλλογίζεσαι μονάχος σου. Κι εκείνος, τις ηρωικές εποχές όταν οι αεροπορικές συγκοινωνίες ήταν στα σπάργανα ακόμη, όταν συλλογίζεται τούτα είναι ολομόναχος, κλεισμένος στο κουκούλι του αεροπλάνου του, κρατώντας σφιχτά το τιμόνι στο πιλοτήριο.

Antoine de Saint-Exupéry

 

[...] Το 1944, κάνει αναγνωριστικές πτήσεις πάνω από την ακόμη υπό κατοχή Γαλλία, έχοντας πάντα στο χειριστήριο του φωτογραφίες νεκρών φίλων από τις εποχές του Ταχυδρομείου του Νότου. Τον τελευταίο καιρό δείχνει- αναθυμούνται μετά- αφηρημένος, ξενυχτάει γράφοντας, υποφέρει από παλιά τραύματα στο σώμα. Οι συνάδελφοί του στην πολεμική αεροπορία ανησυχούν.

Νωρίς με το χάραμα, στις 31 Ιουλίου, θα απογειωθεί για ακόμη μια αναγνωριστική πτήση πάνω απ΄'την παραλία Γένοβα- Άντσιο, όπου αναμένεται απόβαση. Το αεροπλάνο του θα σηκωθεί και θα πετάξει ψηλά, σβήνοντας στον ουράνιο καλοκαιρινό θόλο.

Το μεσημέρι που τον περιμένουν να επιστρέψει και να προσγειωθεί στην Βάση, δε θα επιστρέψει. Δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ. Χάθηκε.

Όσο κι αν ψάξουν, δεν θα βρεθούν συντρίμμια του αεροσκάφους του, ούτε το σώμα του, ποτέ· κανένα ίχνος θανάτου μιας ζωής που τόσο ποιητικά κατέγραψε τα άπειρα ίχνη της.

Το συγκλονιστικό όμως σ' αυτή την εξαφάνιση είναι πως, εξήντα χρόνια μετά, από έναν ψαρά με το όνομα Ζαν Πολ Μπιάνκο, κάπου στην Τουλόν, και πολύ μακριά από την διαδρομή εκείνης της τελευταίας αποστολής, βρέθηκε καταγής του βραχιόλι που φορούσε στον καρπό τους ο συγγραφέας, χαρισμένο από τη γυναίκα της ζωής του. Πάνω του διάβαζες ακόμη χαραγμένο το μοιραίο της όνομα: Κονσουέλο...

Τίποτα δε θα απομείνει από τα συντρίμμια μας εκτός απ' την αγάπη."

{Απόσπασμα από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα"}

Υ.Γ. Θέλω να γυρίσω πίσω στις μέρες που το μόνο που με ένοιαζε ήταν η αγάπη, πώς θα δώσω και πώς θα πάρω λίγη από τη μαγεία της...

Εγώ αυτό το λέω ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.

Για άλλη μια φορά στο Σύνταγμα... Κάτι με έσπρωξε να κατέβω στον σταθμό, καθώς γυρνούσα σπίτι, παρ' όλο το διάβασμα που με περίμενε. Πρώτη φορά έμεινα στην πλατεία αντί ν' ανέβω στην Αμαλίας. Και δεν το μετάνιωσα! 

Ήταν η μέρα που αντί για λαϊκή συνέλευση είχε ομιλία συνταγματολόγων. 

Πέρα από τα όσα άκουσα, που από μόνα τους είχαν ανεκτίμητη αξία (μιας και δεν θα τα ακούσω ποτέ από το ρημάδι το Πανεπιστήμιο που πάω, αλλά ούτε φυσικά κι από τα mainstream μέσα ενημέρωσης), μου έκανε εντύπωση το όλο θέαμα... 

Κόσμος όλων των ηλικιών, καθισμένος στα πλακόστρωτο, ή όρθιος, να παρακολουθεί σκεφτικός τα όσα ακούγονται, να συζητά χαμηλόφωνα... Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε πως είχαν σχηματιστεί (με ταινίες) διάδρομοι για να περνάει ο κόσμος και για περίπτωση ανάγκης. Και υπήρχαν άνθρωποι που φρόντιζαν να παραμένουν ανοιχτοί αυτοί οι αυτοσχέδιοι διάδρομοι, άλλοι που φρόντιζαν για την καθαριότητα, υπήρχαν γιατροί, νομικοί... Τουρίστες που σταματούσαν και ρωτούσαν τι συμβαίνει, και πως σκοπεύουμε να το αντιμετωπίσουμε...

Πάνω απ' όλα, κόσμος σε αγωνία, να προσπαθεί να καταλάβει τι του γίνεται, να πάρει μια απόφαση μόνος του για το μέλλον του. Πέρα από διαφορές (ηλικίας, πολιτιστικές, πολιτικές, οικονομικές κλπ), όλοι είχαν τη διάθεση συζήτησης και ειρηνικής επίλυσης αυτού που μας συμβαίνει... Χωρίς πανηγύρια και αστεϊσμούς, με σοβαρότητα και προβληματισμό, και κάποιοι με αισιοδοξία.

Εγώ αυτό το λέω ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.

Και αλλαγή νοοτροπίας. Έστω για κάποιους, μακάρι για όλους...

Ήρεμη Πλατεία. True Story.

Όχι, όχι! Δεν σας δείχνω το πεδιλάκι μου, την ταινία που σηματοδοτούσε τον διάδρομο σας δείχνω!!! :P

{Στα λιμάνια ανάψανε φωτιές_Πολίτικη Κουζίνα_Νατάσα Θεοδωρίδου}

Απορώ...

Δεν είμαι εγώ αυτή που θα κρίνει τον οποιονδήποτε, επ ουδενί... Ο καθένας κάνει αυτό που καταλαβαίνει, και κρίνει για τον εαυτό του...

Απλά μου δημιουργήθηκε η απορία... Γιατί (σχεδόν) κανείς στην μπλογκοπαρέα δεν μιλάει για όσα συμβαίνουν στην χώρα μας αυτές τις μέρες;... Δεν φοβάστε; Ή μήπως εγώ φοβάμαι πολύ;... Δεν σας αφορά;... Ή μήπως εγώ υπερβάλλω;... Δεν σας αγγίζει το ότι υπονομεύεται το μέλλον όλων;... Ή μήπως μόνο εγώ λυπάμαι για τα χαμένα μου όνειρα;...

Έκανα δύο αναρτήσεις πρόσφατα, από τις εμπειρίες μου στο Σύνταγμα, στις διαδηλώσεις των Αγανακτισμένων. Κανείς δεν σχολίασε... Και δεν μ' ενδιαφέρει αυτό καθ' εαυτό το γεγονός, ή αν με παρακολουθεί κανείς, μα βλέπω πως οι περισσότεροι συνεχίζεται να κάνετε όμορφες αναρτήσεις από τα έργα σας, για όσα συμβαίνουν όμως κουβέντα... Γιατί;...

Να διευκρινίσω για ακόμη μια φορά πως δεν έχω διάθεση να επικρίνω ή να κατηγορήσω κανέναν... Απλά αναρωτιέμαι, και θα ήθελα διάλογο μαζί σας. Προσπαθώ απλά να καταλάβω... Γιατί είμαι πολύ ταραγμένη με όσα συμβαίνουν, γιατί φοβάμαι, και απλά αναρωτιέμαι τι λέει ο υπόλοιπος κόσμος για όλα αυτά...

Et vous...?

Εσείς, για πόσο θα κοιμάστε;...

ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΞΕΠΟΥΛΗΣΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΡΕΙ ΧΑΜΠΑΡΙ ΤΙΠΟΤΕ! ΑΦΙΕΡΩΣΤΕ ΛΙΓΟ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ! ΤΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠ 'ΟΤΙ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ... ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ!!!!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΑΠΡΑΓΟΙ!...

Estamos despiertos...

Είμαι από εκείνους που δεν έχουν πάει ποτέ σε διαδήλωση. Λίγο το βόλεμα, λίγο η βαρεμάρα, λίγο η βαθειά απέχθεια για κάθε κόμμα- παράταξη- συνδικάτο κλπ κλπ, λίγο η εξίσου βαθειά πίστη μου ότι οι παρακμιακές διαδηλώσεις που γίνονται δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα...

Αυτή τη φορά όμως το αισθάνθηκα διαφορετικά. Μυρίζει αλλαγή... Δεν ξέρω αν θα είναι για καλό ή για κακό, αλλά διαισθάνομαι αναταραχή, εξελίξεις, κάτι το διαφορετικό... Un basculement γαλλιστί, μια αλλαγή βίαια, ριζική... Κι αυτό το κάτι με έφερε στο κέντρο σήμερα, δεύτερη μέρα των συγκεντρώσεων. Δεν ξέρω αν τελικά το προαίσθημα μου θα βγει αληθινό, ή αν θα είναι κι αυτό άλλο ένα πανηγυράκι που θα τελειώσει... Όμως ο κόσμος (εγώ πρώτη απ' όλους) σηκώθηκε επιτέλους από τον καναπέ (χωρίς την "΄άδολη" συμβολή κομμάτων και συνδικάτων! Θαύμα!). Κι όχι μόνο, σήμερα αψήφισε και τους ουρανούς που αποφάσισαν να ανοίξουν διάπλατα (δηλαδή έλεος!), έτσι, για να αποδείξει πως "Γιωργάκη, μ****α, δεν ήρθαμε για πλάκα" που έλεγε και το σύνθημα...

Είδα μωρά παιδιά, ηλικιωμένους, ανθρώπους σαν τον πατέρα μου και τη μάνα μου, παιδιά σαν κι εμένα... Όλοι με ένα αδιόρατο συναίσθημα ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους... Δεν μπόρεσα να το αποκρυπτογραφίσω... Αγανάκτηση ήταν;... Αγωνία;... Θάρρος, πως κάτι μπορεί να γίνει;... Δεν ξέρω, ειλικρινά... Δεν είμαι και πολύ αισιόδοξη, αλλά θα είμαι όσο μπορώ εκεί. Γιατί έτσι πρέπει επιτέλους, κι ότι είναι να γίνει ας γίνει...

Estamos despiertos... (;)

"Estamos despiertos! Que hora es? Ay es hora de que se vayan!"
(Ξυπνήσαμε! Τι ώρα είναι; Ώρα κάποιοι να πηγαίνουν/φεύγουν!)

"Ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Η Χούντα δεν τελείωσε το '73"

(Ένα από τα συνθήματα που ακούστηκαν. Ο κόσμος δεν ξεχνάει, μάλλον απλά κοιμάται, βολεμένος στα παπλώματα του...
Μωρέ, καλά μας είπαν οι Ισπανοί!)

Παρά τη βροχή, πολύ λίγοι ήταν αυτοί που έφυγαν, και πάρα πολύ αυτοί που επέστρεψαν αμέσως μετά.

Η Βασούλα.

"Ευχαριστώ τα νιάτα που μου έδωσαν τη χαρά να είμαι μαζί τους σε ειρηνική συγκέντρωση"

Κάποτε γελάγαμε με τις μούντζες που έτρωγε ο Μαυρογιαλούρος στο αιώνια επίκαιρο έργο με τον Κωνσταντάρα...

Χτες και σήμερα η μούντζα πήγε σύννεφο, μαζί με γιουχαΐσματα και τη λέξη "κλέφτες"...

Χωρίς σχόλιο...

 Η απορία της φίλης μου ήταν πως άραγε να εξήγησαν στα παιδάκια τους όσοι τα έφεραν μαζί τους το τι γίνεται γύρω τους... Εσείς τι θα λέγατε στα μικρά σας;... Εγώ ένα παραμύθι: πως οι αρχηγοί που βάλαμε στην ομάδα μας μας κορόιδεψαν, και μας έκλεβαν τα γλυκά και τις καραμέλες και τα παιχνίδια, και τώρα δεν τους θέλουμε, και μαζευτήκαμε για να τους πούμε ότι αυτό που κάνουν δεν είναι σωστό... Τι άλλο;...

Υ.Γ. Όσοι δεν είχατε δει την εκπομπή του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα "Αντάρτες του Διαδικτύου" δείτε την εδώ, να καταλάβετε τι μας περιμένει, τι αντιμετώπισαν οι Αιγύπτιοι και αργότερα οι Λίβυοι.

Δεν έχουμε δει τίποτα...

Για την Μαρία-Ελένη...!

Αυτό το κοσμηματάκι, μαζί με ένα γλυκό cheesecake σοκολάτας, ήταν τα δώρα που έφτιαξα για τη φίλη μου, Μαριλένα, που γιόρταζε τις προάλλες!... Εντάξει, δεν σου είπα αμέσως χρόνια πολλά, αλλά τουλάχιστον το cheesecake ήταν καλό, εεεεε;;;;;;; :P

Λευκές και μαύρες πέρλες, με ασημένιο γουράκι, σε ατσαλόσυρμα...

Και το γλυκόοοο!!!

Πριν το δοκιμάσουν...

Και κατά τη διάρκεια!!!

Θέλεις... fimo- αγκαλιά;...

Ακόμη μια fimo-αρκουδο-αγάπη γεννήθηκε! Αυτή τη φορά για τα φιλαράκια μου, Βασούλα και Ηλία! Με πολύ αγάπη...

 

  ˙·٠•●✿✿●•٠·˙

Can't fight the moonlight

 Βασανιστικά όμορφο το φεγγάρι απόψε...

"Θα ήθελα να ζω σε απομόνωση, μακριά από τους άλλους. Όχι για κάποιο μου αδίκημα, αλλά για να κοιτάζω τη σελήνη εκστατικός, σαν ποιητής εξόριστος, σε χρόνους παλαιούς..."

Μπάσο Ματσούο

˙·٠•●✿♪ ♫ ♬♭♬ Music time ♩♪♫♩♪✿●•٠·˙

Lazy day today! :D
Ήλιος, δημιουργία, καφεδάκι με τις φίλες, χουζούρι, καμιά ταινιούλα...

Το περίμενα πολύ αυτό το Σάββατο...

{Bruno Mars_The Lazy Song}

Respect στον Bruno Mars, που με αυτό το low-budget videoclip με έκανε να γελάω για ώωωωωρες!!!
Ευχαριστώ φίλη μου, Μέλια, για την αφιέρωση!!! ♥

Κουρασμένοι στο Κέντρο της πόλης...

Σε συνέχεια της προηγούμενής μου ανάρτησης...

Επισκεφθείτε αν θέλετε αυτόν το σύνδεσμο.

Έτσι αισθάνομαι κι εγώ, μήνες τώρα...

Και η ζωή συνεχίζεται... (;)

{Σπασμένο καράβι_ Δημήτρης Μπάσης}

Une ville inexorable... Inconvenante.

"Η πόλη παίζει τη σκληρή στα ενήλικα παιδιά της... Κι αν λείπει τ' άλλο σου μισό, μισός μένεις κι εσύ..."

Υπάρχουν μέρες που σιχαίνομαι αυτή την πόλη τόσο πολύ... Κατεβαίνω συνέχεια στο κέντρο, λόγω της σχολής, και είναι το χειρότερό μου... 

Άνθρωποι πεθαίνουν σε αυτή την πόλη... Και κάποιοι μένουν μόνοι... 

Σιχαίνομαι... Και φοβάμαι...

Πώς γίναμε έτσι;...

{Giants_ Δεν είναι τώρα έτσι}

"Δεν είναι τώρα έτσι. Ήτανε πάντα έτσι! 

Όλοι τριγύρω μας πουλάνε ελπίδα και δε μ' αρέσει... 

Κάποιοι μες στη μέση κι όλοι εμείς τριγύρω, 

να περιμένουμε μια γέννα από έναν κόσμο στείρο!..."

"Ζωντανός μέσα στην πόλη"_Αυτοκόλλητο πάνω στα δρομολόγια σε συρμό του μετρό... Κι όποιος αντέξει...! (10-5-11)

Πού πήγε το χαμόγελου του παιδιού;...

Ένας από τους λίγους θεσμούς που φαίνεται να λειτουργούσαν στην Ελλάδα, και κινδυνεύει.  Όσο ανυπόφορη κι αν έχει γίνει η καθημερινότητά μας, κάποιοι σίγουρα υποφέρουν περισσότερο... Ας βοηθήσουμε όλοι. Δείτε πώς εδώ.

Αντίο...

Φτωχά τα λόγια... Καλό ταξίδι καλέ μου άνθρωπε...

Βραδυνή μελαγχολία...

"Όχι και τίποτα σπουδαίο- μονάχα σα να χάσαμε ένα γράμμα αγαπημένο που θέλαμε να το ξαναδιαβάσουμε. Το φέρνουμε στη θύμηση, φράση τη φράση. Δεν είναι αυτά τα λόγια. Μπορεί και να το φτιάχνουμε καλύτερο. 
Όμως μου λείπει αυτή η αλυσιδίτσα στο λαιμό σου."

 Γιάννης Ρίτσος

{Replay Λόγος Απειλή ft.Ήρωας,Ειρήνη}

"Όπου κι αν θα βρεθώ ψάχνω μα δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει!... Προσπαθώ να δω μα έχω κλείσει τα μάτια μου και πηγαίνω..."

Μία γκρίνια, ένα ανικανοποίητο, και μια τάση για φυγή... Έτσι... Σε δουλειά να βρισκόμαστε!... :)
Καληνύχτααααα...!!!

Αυτοί είναι οι δύο μικλοί ελωτευμένοι πίμπιπες που βλήκα στην Πάτλα! Και τους αγαπώ πολύ!!! ^_^

Πάσχα χωρίς λαμπάδα γίνεται;....

... Δε γίνεται φυσικά!!! Γι' αυτό κι εγώ έφτιαξα μια για το αγόρι μου! Έχει θαλασσινό θέμα, παρ' όλο που ο ίδιος θα περάσει το Πάσχα κάπου ορεινά. Ας όψεται η αγάπη του για την θάλασσα... :)

Είναι η πρώτη μου δημιουργία εδώ και αρκετό καιρό, και είμαι πολύ ευχαριστημένη με το αποτέλεσμα, δεδομένου ότι είναι φτιαγμένη με την τεχνική του decoupage, την οποία ακόμη δεν κατέχω καλά. Αυτή την αριστεία την αφήνω για τη μανούλα... :)

Είναι πολύ λιτή, στην ουσία δούλεψα μόνο με χαρτοπετσέτα, χρώματα και πρόσθεσα λίγο σχοινί.

Νομίζω πως δεν θα κάνω άλλη ανάρτηση πριν το Πάσχα, οπότε να ευχηθώ κι εγώ με τη σειρά μου σε όλους να περάσετε όμορφα όπου κι αν είστε, και να μην ξεχνάτε ότι τίποτα δεν έχει περισσότερη σημασία από το να έχετε κοντά σας τους ανθρώπους που αγαπάτε, για ακόμη μια χρονιά... :)

Τα φιλιά μου!!!

Μπορούν μικρές κινήσεις να κάνουν την διαφορά;...

      Είναι εκπληκτικό μερικές φορές το τι μπορεί να σκαρφιστεί ο άνθρωπος... Αυτό το βίντεο είναι ένα από τα πολλά καταπληκτικά που φτιάχνουν οι άνθρωποι της Greenpeace (ίσως το λιγότερο σοκαριστικό που έχω δει). Αφορά το εξής ζήτημα: Πριν ένα χρόνο περίπου, ο ιδρυτής του facebook Mark Zuckerberg ανακοίνωσε την ανέγερση κέντρου δεδομένων που θα διαχειρίζεται το facebook, το οποίο θα τροφοδοτείται κυρίως με ρυπογόνο άνθρακα. Έτσι θα επιβαρύνει την ατμόσφαιρα με πολλά εκατομμύρια τόνους διοξειδίου του άνθρακα, έχοντας σημαντική συμμετοχή στις καταστροφικές κλιματικές αλλαγές. Η θέση της Greenpeace είναι η εξής "Ζητάμε από το facebook να δεσμευτεί μέχρι την Παγκόσμια Ημέρα της Γης, στις 22 Απριλίου, ότι θα αφήσει πίσω του τον άνθρακα και θα κάνει χρήση μόνο καθαρής ενέργειας!"
      Δεν ξέρω πόσοι από εσάς έχουν facebook... Αλλά αν αυτό είναι ένα από τα πολλά αρνητικά του, και υπάρχει τρόπος να εμποδιστεί, έστω και με τον τρόπο πίεσης που προτείνει η Greenpeace (εγγραφή σε αυτήν τη σελίδα), εγώ συντάσσομαι μαζί της. Δεν ξέρω αν μια τόσο μικρή ατομική πράξη που κάνω εγώ από την οθόνη του υπολογιστή μου έχει κάποιο σημαντικό αντίκτυπο, αλλά από το τίποτα;... Τί λέτε;... :)



Διάγραψε τον άνθρακα από το Facebook! from Greenpeace Greece on Vimeo.

Ξεκαρδιστικές... μωρο- κουβέντες!!!

Δείτε πρώτα αυτό το βίντεο...

Και μετά την μετάφραση των όσων ειπώθηκαν, όπως την απέδωσε το Ράδιο Αρβύλα...

Προσωπικά γελάω μέχρι δακρύων, τόσο με το πρωτότυπο, όσο και με την μετάφραση!!!

Ευχαριστώ τα φιλαράκια μου, Βασούλα και Ηλία που μου έδειξαν αυτά τα βίντεο! ^_^


Υ.Γ. Πού θα πάει, θα έρθουν και οι καλλιτεχνίες... Κι ας έχω χαθεί τόσο καιρό καλλιτεχνικά, δεν ανησυχώ... Σύντομα η μαμά Μαρία θα σας δείξει το μεγάλο μυστικό της απουσίας μας... ;)